Biram Ba

Ważne!

2011-11-01T09:55:00.001+01:00

Ponieważ zmieniam hosting, postanowiłem również przenieść bloga na biramba.com. To trochę ryzykowne, bo jednak własnoręcznie konfigurowany wordpress jest bardziej skłonny się posypać, niż strona na bloggerze. Niemniej jednak chciałbym mieć wszystko w jednym miejscu.

Do zobaczenia.

Nowy blog: http://biramba.com/blog/

Jęk wołającego na pustyni.

2011-10-25T04:03:00.001+02:00

Jeszcze parę słów o flejmach, toczących się tu i tu.

Ale może zacznę z innej beczki. Korzystam na przemian z dwóch przeglądarek, w jednej, na stronie startowej mam ustawione komiksiki. Strona ta zbiera większość (jeśli nie wszystkie) stronki i blogaski autorów z Komiksowego Lasu. Czy tam Bagien. No i czasami, poprzez wspomnianą stronę zdarza mi się trafić na blog mrw.
Blog nazywa się pattern recognition, i ja również jakiś czas temu zuważyłem pewną zależność. Otóż nie zgadzam się z większością rzeczy, jakie pisze mrw. Nie, żebym musiał się zgadzać, czy coś, po prostu uważam to za zabawny, na swój sposób zbieg okoliczności.
Na przykład parę dni temu napisał on, że Marek Koterski nienawidzi kobiet. Nie widziałem i nie wybieram się co prawda na "Baby są jakieś inne", bo film zapowiada się dość nieciekawie, i tu się z mrw nawet zgadzam. Ale co do teorii, że Koterski nie lubi kobiet, już nie. Bo moim zdaniem Koterski nie lubi kobiet, mężczyzn, psów, pracowników kolei, no i oczywiście Łodzi, kurwa. I siebie chyba też nie za bardzo, bo jego bohaterowie są zazwyczaj równie popieprzeni, jak świat, w którym żyją. Czyli w sumie się nie zgadzam, ale tylko odrobinę. Co nie zmienia faktu, że ja osobiście mocno się z bohaterem "Dnia Świra" identyfikuję.
No, ale ja nie o tym.
W innym poście mrw stwierdza, że Maciej Łazowski nienawidzi kobiet, a właściwie feministek. I generalnie o to się toczą wszystkie dyskusje.
Ja bym się już nawet nie wypowiadał, bo już nie ma o czym, trochę jak z tym krzyżem sejmowym.

No, ale czuję się trochę wywołany do tablicy:

Tym razem poszło o rozumienie dowcipów; nawet jeden z dyskutantów wzniósł oczy do nieba i wyjęczał:

Przeraża mnie, jak często prosty żart potrafi być kompletnie niezrozumiany.

Bo ten, co wyjęczał, to akurat ja byłem.

Nawiasem, gdyby Łazowski napisał, że feministki coś tam "wyjęczały" to by dopiero była afera. No, ale mniejsza o to.

Skoro już bawimy się w analizowanie szczegółów (bo do psychoanalizy samego autora "Głosów" nie mam kompetencji):

Skąd wniosek, że Artmac nienawidzi (skąd ta skłonność do zarzucania wszystkim nienawiści, dość jednak skrajnej emocji) feministek? Ano z komentarza pod paskiem:

Mam taką sugestię, żeby wysłać wszystkie wojujące feministki do miejsc, gdzie naprawdę miałyby coś do roboty.

No rzeczywiście. Chciałbym tylko zwrócić uwagę na użycie słowa "wojujące". Może zatem autor rozgranicza feministki na "standardowe" i "wojujące", a nie lubi tych drugich? Prosta odpowiedź? Może zbyt prosta? Ja np. nie lubię*, ale co ja tam wiem.
Pójdźmy więc dalej: pasek "Przybysz" I niechęć wobec imigrantów. Pasek "Granie w komputer" I szerzenie stereotypów "Informatyk mieszka z matką" A tu promocja kreacjonizmu poprzez wytykanie bezsensowności ewolucji! Tu z kolei nawoływanie do przemocy wobec intelektualistów!
Oczywiście można też przestać się dopierdalać na siłę.

Tymczasem Szprota na swoim blogu wyjasnia:

EDIT, bo docierają do mnie echa oburzu autora i jego znajomych:

Wiem, że to żart. Nie oskarżam Maćka o homofobię. Oglądałam jednak ten komiks w otoczeniu innych, np. tego i zastanawiałam się, na ilu poziomach odbieram go ja czy gros osób, które tu zaglądają (huh, gość drze łacha z homofobii, cool!), na ile środowisko komiksowe (zakładam, że podobnie), a na ile gimnazjaliści, ich rodzice czy prezesi firm sponsorujących festiwal (bo ci z kolei bez kontekstu mogą jednak nie łyknąć ironii). Naskórkowa homofobia (czy mizoginia, jak w przypadku tej drugiej planszy) jest na tyle powszechna i przezroczysta, że nawet tak wyraziste przerysowanie może nie być oczywiste. Ani wykopowiczów, ani stałych czytelników joemonster nie podejrzewam, niestety, o zdolność wychwycenia żartu. Przykładem może być nie sam pasek o islamskiej feministce, a część komentarzy pod nim: ile z nich to trolling, a ile szczere opinie o feministkach robiących awantury za przepuszczanie w drzwiach?

So, nie żebym dawała porady, ale używszy tego typu kliszowych karykatur licz się, dude, z tym, że będziesz musiał wyjaśniać, że żartowałeś. Jak już padło w komentarzach, Polska to nie jest kraj dla trolli, a ironia jest przereklamowana.

Ok, czyli podsumowując, autorowi oberwało się za to, że ewentualnie może przeczytać ktoś, kto być może nie zrozumie i uzna, że to na serio? A jeśli tak, to co? Zostanie homofobem (cokolwiek to znaczy) z tego powodu? Tak jak seryjnym mordercą się zostaje od grania w GTA. Czy autor powinien był się w związku z tym dostosować do poziomu ewentualnego odbiorcy i wymyślić prostszy żart? No nie ogarniam dalej.
Co do komentarzy pod paskiem, no tu się mogę zgodzić.
Co do wykopowiczów i stałych czytelników joemonster to już jest grube uogólnienie i można by się zastanawiać, czy nie mamy tu do czynienia z nienawiścią wobec wyżej wymienionych. ;)

I nie piszę tego nawet jako znajomy autora (zresztą, Maćka spotkałem raz, przy piwie, na KW, więc jaki tam ze mnie znajomy), tylko jako prosty komiksiarz, być może nawet z ubiegłej epoki, który nie jest też największym fanem poprawności politycznej ani przychodzącej do nas chyba ze Stanów obsesji, przez którą strach już cokolwiek powiedzieć, bo zawsze ktoś poczuje się urażony. Może słucham złej muzyki, albo oglądam złe filmy, nie wiem. Ale zwyczajnie mi to nie leży. Mógłbym nawet uzasadnić, czemu, ale w sumie po chuj. Tak mam i już.

*co wynika z wiadomej afery w Komiksowie, komiks kobiecy itd.

Człowiek-Szynszyla 2: okładka v2.

2011-10-25T02:28:00.001+02:00

Szybki news, przeróbka okładki nr 2 też już jest. Nie wyszła do końca tak, jak chciałem, ale nie jest chyba najgorzej.
Artflakes. DA.

Człowiek-Szynszyla 01: okładka v2

2011-10-24T03:22:00.000+02:00

Próbuję nowego serwisu, Artflakes, z którego można zamawiać różne drukowane rzeczy. A od dzisiaj również powyższą przeróbkę oryginalnej okładki Człowieka-Szynszyli. Jest ona również dostępna dla użytkowników deviantART.

Jeśli ktoś ma ochotę sobie coś takiego zamówić, to oczywiście zapraszam, jednocześnie zaznaczam, że sam z usług artflakes nie korzystałem, chętnie usłyszałbym nawet jakieś opinie.

Druga sprawa, zamierzam dorzucić do zestawu przeróbki okładek kolejnych dwóch części.

Jeśli chodzi o biramba.com, wydaje się, że ciągle nie działa, jeśli nawet znajdę parę groszy na zmianę hosta, to czeka mnie bolesna przeprowadzka i konieczność skopiowania plików ze strony, która nie działa. Czyli jestem w dupie.

Aczkolwiek problem jest tylko z bazami danych, a więc strony w html'u w tej chwili działają. Nic już nie wiem.

komplet

2011-10-22T22:22:00.001+02:00

Jak żyć?

2011-10-21T20:14:00.000+02:00

Niełatwo żyć z błaznowania, gdy ludzie mają często problem z odróżnieniem ironii od bycia serio. Może to wina internetowego trollingu, może tego, że wielu ludzi potrafi gadać kompletne bzdury zupełnie na serio.
Może.
Choć dzisiaj moją uwagę zwróciła na problem konkretna dyskusja, dotycząca "Odpowiedzi na Palące Pytania" mgr Łazowskiego, na którą przypadkiem trafiłem na facebooku. Przejrzałem całość trochę na szybko, bo jestem leniwym bucem, generalnie wygląda na to, że ludzie zastanawiają się, czy ten komiks

jest na serio, czy nie. A jak wam się wydaje?

Nie chodzi mi tu o to, czy kogoś ten żart śmieszy, czy nie, a raczej o pewien problem z komunikacją, powiedzmy, że tzw. "czytaniem ze zrozumieniem".

Zresztą, w sumie sam nie wiem, możliwe, że Maciek Łazowski, za dnia komiksiarz, w nocy biega w dresie z bejsbolem i bije gejów po twarzach.

Czy to dotyczy tylko komiksów? Nie bardzo. Pamiętam, jak lata temu w komentarzach na Youtube pod tym kawałkiem Łony

ktoś krzyczał, że poprawnie powinno być "szedłem" i Łona się powinien wstydzić nieznajomości ojczystego języka.

Niestety, raper ze Szczecina ciągle niczego się nie nauczył! W tym roku wypuścił razem z drugim analfabetą, niejakim Webberem (to chyba nie jest polskie nazwisko... przypadek?) nowy klip.

Klip jest oczywiście pełen rażących błędów językowych, na szczęście komentatorzy z Youtube uprzejmie mu te błędy wypomnieli. Super.

Oczywiście, można by powiedzieć, że to tylko jednostkowe przypadki, ale spójrzmy na inny aspekt sprawy. Demotywatory. Serwis jest cholernie popularny, a przecież przepis na demoty w polskim wydaniu to jakże często "weź żart, umiesć go w czarnej ramce i wytłumacz puentę w tekście poniżej".

(serio, znalazłem ten obrazek na pierwszej stronie, nawet nie musiałem szukać)

Lubię też, gdy ludzie na różnych serwisach o tematyce politycznej (na które zaglądam bardzo rzadko, ale czasem się zdarza) użytkownicy w swoich postach elokwentnie i dowcipnie nawiązują do obecnej sytuacji politycznej, oraz SoLiDaryzują się w niechęci do danej opcji POlitycznej PiSząc w taki sposób.

Jak już powiedziałem, nie chodzi mi o subiektywny odbiór samego żartu, a raczej o naszą zdolność do komunikacji, która wydaje mi się być odrobinkę, odrobineczkę zaniedbana.

Ale co ja tam wiem.
Elo Krzywo.

P.S: Na koniec jeszcze jeden kawałek, Majkel - "Tłum".

Nie umiem pisać dialogów.

2011-10-16T17:45:00.000+02:00

Kiedy pisałem dialogi do powyższej planszy "Epoki Dymu" ogarnął mnie lęk. Dotyczył on konkretnie wypowiedzi pani z telewizora w ostatnim kadrze.
"Nie pozwolimy, by tacy ludzie dalej promowali swój styl życia, niezgodny z ludzką naturą i sprzeciwiający się objawionej w pismach woli Amgzai'a"
Przecież nikt tak nie mówi, pomyślałem. Owszem, moge się z kimś nie zgadzać, ale nie powinienem chyba pokazywać tamtej strony jako kompletnych, nadętych buców? Przeciez ten tekst to już jest jakaś karykatura. Owszem, planuję poruszyć ten temat jeszcze później, pokazać nieco szerszą perspektywę, ale póki co powinienem to chyba nieco złagodzić. Nikt normalny tak nie mówi, wyjdę na grafomana!

Ale nie złagodziłem. I przyznam szczerze, trochę mnie to męczyło.

A potem, gdy Janusz P zdobył 10 procent w wyborach, trafiłem na taki tekst jednego z jego przeciwników, redaktora naczelnego serwisu konserwatyzm.pl:

"To lewica, która zawahałaby się aby rozjechać protestujących robotników czołgami. Ale w dzisiejszym świecie to lewica znacznie groźniejsza, ponieważ posiadająca poparcie mediów i przedstawiająca sobą wizję ideologiczną alternatywną dla chrześcijaństwa, dla prawa naturalnego i wszelkiego znanego człowiekowi porządku rzeczy. To skrajny i intelektualnie atrakcyjny wyraz lewicy heglowskiej. Jej znakiem jest sodomia, transseksualizm, odrzucenie prawa Boga, prawa natury i elementarnych zasad Cywilizacji Łacińskiej. Im nie chodzi o odwrócenie porządku, co było celem leninizmu – tak aby nieposiadający stali się posiadaczami - ale o negację porządku jako takiego."

I muszę powiedzieć, że już mi lepiej.

beef

2011-10-08T23:44:00.000+02:00

Narysowałem pasek, obejrzałem film o tańcu na tvn-ie.

Czy wspominanie tvn to pogwałcenie ciszy wyborczej?

A jutro update komiksu. Nic jeszcze nie zrobiłem.

Super partia, kurwo.

2011-10-07T22:18:00.000+02:00

Ostatnie tygodnie uprzejmie przypomniały nam, w jak pojebanym kraju żyjemy. Nie będę się rozpisywał, bo już szkoda słów chyba. Podzielę się tylko moim ulubionym spotem wyborczym. W kategorii "najbardziej chujowy spot roku" na podium staje...

A tu wyszło mi, że najbliżej światopoglądowo mam do Palikota. Trochę mnie to zdziwiło, ale w sumie nie tak bardzo. Inna sprawa, że na kolesia strach kurwa głosować. Zresztą, na kogo nie Strach?

W sumie liczę na to, że wygra PiS. Wiecie, "some people like to watch the world burn".

Z innej beczki, Steve Jobs umarł, więc dowiedziałem się, kto to był. Podobnie miałem z Amy Winehouse. Czuję się jak prawdziwy Człowiek Śniegu, czy ktoś inny, kto jest mocno nie na bieżąco.

Podobno na Forum Gildii znowu toczy się jakaś wojna o coś. Tu napisałbym o co, i jakie mam zdanie na ten temat, ale w sumie nie mam i nie chce mi się sprawdzać, ocb.

Na koniec kącik muzyczny, bo cały czas słyszę w głowie "ukochany kraj, umiłowany kraj".

Tytuł posta, sprawa nieprosta.

2011-09-24T00:25:00.000+02:00

Ostatnio po raz n-ty oglądam Batman: TAS. Kiedy oglądałem go poprzednio, odniosłem wrażenie, że serial się już zestarzał i nie podoba mi się tak, jak kiedyś. Widać byłem wtedy w nastroju na coś innego, bo teraz znowu się jaram, i to tak, jak przed laty. Co prawda teraz zwracam uwagę na rzeczy, na które w wieku lat (o ile pamiętam) sześciu zwracać uwagi nie mogłem. To, jak przez kolejne odcinki ewoluuje kolorystyka, w jaki sposób pracujący nad serią artyści budowali jej klimat. To, jak często serial wykorzystuje elementy typowe dla horroru, groteskowe transformacje postaci, muzykę.Seria ma też przede wszystkim to, czego bardzo brakowało mi w filmach Nolana: szaleństwo każdej z postaci ma sens, jest podbudowane długą i skomplikowaną historią (nawet jeśli nie pokazaną w całości). Podobnie jak animowany Superman, który moim zdaniem pokazuje bardziej dojrzałą wizję Metropolis, niż jakikolwiek film aktorski dotychczas.Niedługo prawdopodobnie zabiorę się znowu za JLU :)

Oczywiście oglądanie seriali nie wpływa najlepiej (przynajmniej krótkoterminowo) na moją rysowniczą wydajność. Liczyłem, że zanim ruszy odcinek drugi "Epoki Dymu" będę miał już chociaż parę stron w zapasie. Wygląda jednak na to, że nie. Tak czy siak, pierwsza część jest zakończona. Mimo humorystycznych elementów jest to historia zaczepiająca o trochę poważniejsze, czy też bardziej skomplikowane tematy, których, muszę przyznać trochę się obawiam. Nie czuję się pewnie jako scenarzysta. Do tej pory robiłem głównie historie, będące zlepkiem różnych, popkulturowych elementów, gdzie wszechobecny absurd maskował moje niedostatki jako scenarzysty. Sęk w tym, że takie historie zwyczajnie mi się znudziły. Jeśli poświęcam miesiące na zrobienie komiksu, chcę widzieć w nim coś więcej. Z drugiej strony jednak odpowiedzialność wiążąca się z poważniejszymi historiami zawsze trochę mnie przytłaczała. Granica między wyrażaniem opinii a propagandą jest dosyć cienka. Chęć schlebiania własnym gustom czy zainteresowaniom podczas tworzenia postaci groźna. A gdy już nawet się z tym wszystkim uporamy, nikt nie da nam gwarancji, że ktokolwiek będzie chciał to czytać.

Tak w ogóle, za pomoc w doszlifowaniu pierwszej części należą się podziękowania dla Łukasza i Sub'a. Elo krzywo!

Co tam jeszcze z nowości... polski komiks nie żyje, politycy są głupi, Ziemia krąży wokół Słońca...

A, tak. przydałoby się zrobić jakiś rysunek dla Epoki Dymu na tzw. "voting incentive" na amerykańskiej topliście webkomiksowej, więc jeśli ktoś ma jakieś życzenia w tej kwestii, to proszę krzyczeć.

Mówi się "trudno".

2011-09-05T02:51:00.000+02:00

Polski komiks nie żyje, ale to już chyba wszyscy wiemy. "Epoka Dymu" powoli się rozkręca, ja mam nadzieję, że mój zapał prędko się nie skończy.
Niestety teraz jestem na etapie tłumaczenia pierwszej części, co mnie mocno przygasiło. Druga część ma 13 plansz naszkicowanych. No.
Osoby śledzące mój deviantART lub digart (na który zaglądam zdecydowanie rzadziej) mogły zauważyć, że zacząłem się bawić w robienie codziennych szkiców, co albo zmotywuje mnie do pracy, albo sprawi, że po jednym rysunku powiem sobie "ok, dość na dzisiaj". Jak to mówią, chuj wie.

Nowe plansze, tzn. takie całkiem nowe "Epoki Dymu" zaczną się pojawiać z dniem 8-mym września i od tego momentu z codziennych aktualizacje przestawią się na czwartki i niedziele.

Ja mam nadzieję uporać się z tłumaczeniami i zabrać jak najszybciej za odc. drugi.

Ostatnio staram się patrzeć na pozytywne strony tej roboty, stąd powrót do webkomiksu, odpuściłem robienie zleceń na razie (choć fakt,że finansowo jestem w głębokiej dupie) itd. Przyznam, że tej "satysfakcji" z rysowanie coraz bardziej mi brakowało i jej odzyskanie stawiam sobie za priorytet. Mniejsza o sytuację komiksu w Polsce, nisze, VAT-y, festiwale i karteczki post-it.

Nie wiem, jak zatytułować ten post.

2011-08-31T01:22:00.000+02:00

To ja może na początek powiem coś o sobie. W przyszłym miesiącu, tak się złożyło, kończę 25 lat. Nie to, że przez to czuję się stary. Ale coraz częściej słuchając muzyki zauważam, że w momencie nagrywania danego albumu wykonawca był młodszy ode mnie. Niedługo będę miał bliżej do 30-ki, niż do 20-ki. Coraz częściej czuję, że pasowałoby wreszcie obrać jakiś kierunek w życiu. Kiedy ktoś pyta mnie o zawód, nieśmiało odpowiadam: rysownik komiksów. Usłyszanemu "o, to fajnie" często towarzyszy nerwowy uśmiech, a ja zapobiegawczo nie informuję rozmówcy, że decyzję o wyborze kariery podjąłem w wieku lat ośmiu, czy tam dziewięciu. Po co go jeszcze bardziej martwić?
Sytuację na rynku komiksowym pomijam. Bieda, wiadomo.
Najgorsze jest jednak to, że tak naprawdę moje zaangażowanie w wykonywanie tego zawodu było do tej pory średnie.
Problem stanowi oczywiście przede wszystkim moje urywanie pracy po paru stronach, łatwe zniechęcanie się itp. Mój proces twórczy wygląda w skrócie mniej więcej tak:

Czasami jest to mniej lub bardziej uzasadnione (pierwsze strony Jednorożca Ninja są chujowo narysowane i nie mogę na nie patrzeć, serio) jednak chyba wypadałoby coś w końcu doprowadzić do końca. Ok, co jakiś czas robię coś do Kolektywu, czy jakiś szort z Człowiekiem-Szynszylą, ale tak naprawdę ostatnia rzecz, jaką zrobiłem w formie webkomiksu, to Człowiek-Szynszyla: Forever, a więc rzecz z przełomu 2008/2009 r.

Ktoś kiedyś zapytał mnie, czy robię to z pasji, czy też, jak to się mówi "nie dla pieniędzy, ale dla satysfakcji". Nie wiem, czy coś odpowiedziałem, bo póki co ani jednego, ani drugiego jakoś nie umiem za wiele wygenerować. :)

No ale mimo to próbuję jeszcze raz, trochę po cichu, zwłaszcza, że parę stron tej historii już tu wrzucałem. Wg obecnego planu za tydzień pojawią się już całkiem nowe.

PiS.

Ankieta

2011-08-19T10:05:00.000+02:00

Jak widać, powyżej wrzuciłem ankietę. Dotyczy ona serii szortów, nad którą (powoli) pracuję. Ciągle nie zdecydowałem, w jakiej formie chcę je publikować.

Opcja pierwsza to pełne odcinki. Jak być może pamiętacie, w ten sposób opublikowałem ostatnio parę krótkich historii w uniwersum fantasy. Należy dodać, że dotąd nie doczekały się one jeszcze kontynuacji. Tak naprawdę, aby zrobić to wszystko jak chciałem, czyli rozbudowywać równolegle trzy światy (czy też raczej trzy okresy historyczne jednego świata), będę musiał chyba znaleźć jakąś pomoc. :) Ale, wracając do tematu, opcja nr 1 oznacza rzadkie aktualizacje, ale przynajmniej nie musicie czekać na kolejne plansze. Opcja druga to tradycyjne webkomiksowe aktualizacje, dla mnie chyba bardziej opłacalne, ale też bardziej ryzykowne, w przypadku, gdy jak wiadomo, rysownik to "dedlajnowa menda". Oczywiście mógłbym też robić zapas, czyli skończyć odcinek, puścić strona po stronie do sieci, a tymczasem robić następny.

Nie wiem.

Lubię sobie ponarzekać.

2011-08-01T20:26:00.000+02:00

Jestem pewien, że już poruszałem temat, ale ponieważ niedawno w blogosferze powrócił temat Europejskiego Kongresu Kultury, komiksu jako bękarta, czy tam brzydszej siostry, to powiem jeszcze raz: wkurwia mnie to.
Nie to, że organizatorzy EKK zapomnieli o komiksie, (czy o co tam właściwie chodzi), ale to, że komiksiarze tracą jeszcze czas na odgrywanie oburzonej złej wróżki, której nikt na bal nie zaprosił i tłumaczenie im, że komiks nie jest taki zły.
Tak samo, jak wkurwia mnie, że co druga komiksowa impreza musi być z czymś połączona, najczęściej z większą imprezą, mającą niewiele wspólnego z komiksem i najczęściej komiks ląduje tam gdzieś w głębokiej dupie, w piwnicy za zasłoną.
No ale to już chyba standard jest.

-----------

Inna sprawa, choć trochę z tej samej beczki. Promocja komiksu w Polsce. Ostatnio próbowałem sobie przypomnieć, jak wyglądały plakaty festiwali komiksowych w ostatnich latach.
Szybkie poszukiwanie w Google daje takie oto wyniki:

Zastanawiam się, do kogo właściwie skierowane są te plakaty? Są to zwykle bardzo fajnie narysowane grafiki, itd. sęk w tym, że jako plakaty wysyłają jakiś dziwny komunikat. No bo tak, z jednej strony chcielibyśmy, żeby komiks traktowano jako poważne, a przede wszystkim wszechstronne medium. Z drugiej strony na co drugim plakacie musi się obowiązkowo znaleźć Thorgal, Tytus, Kajko i Kokosz, Batman. Oczywiście dla każdego rysownika to świetna zabawa móc narysować te postacie, jeszcze na potrzeby "dużej" imprezy. Jednak jak tak się zastanowić, to taki plakat jest skierowany do wszystkich i do nikogo.
Ja na festiwalach prawie nie bywam, ale ogólnie mam wrażenie, że nowości z tymi postaciami raczej rzadko można dostać? Jeszcze Wilq nowy się czasem pojawi, czy coś ze Stanów, ale poza tym? Jak to się ma do rzeczywistej zawartości festiwali?
Jaki to jest target?
Bo plakaty są raczej nastawione na sentyment czytelników, którzy "kiedyś czytali i przestali". Ale czy tacy ludzie wkręcą się w nowości? Czy trafi do nich kolorowy plakat pełen akcji?
Ok, może będą chcieli zabrać na to dzieci, ale czy festiwale w Polsce są nastawione na dzieci? No raczej na 20-30 latków. Panele to zwykle straszna nuda. Superbohaterów na zeszłorocznym KW widziałem niezbyt wielu, głównie chyba na stoisku gościa od "Komiks Forum" (?), tam był jakiś "Kingdom Come" czy komiks duetu Loeb/Liefeld z Kapitanem Ameryką (do dziś żałuję, że tego nie kupiłem, bo zapowiadał się tak chujowy, że aż dobry), poza tym to w sumie nie wiem, bo tez się za bardzo nie rozglądałem, przepuściwszy większość kasy na stoisku KG.

Do czego zmierzam, to to, że plakaty są świetnym sposobem pokazania temu "przeciętnemu Polakowi" jak wygląda komiks obecnie. Albo go to zainteresuje, albo nie, to inna sprawa. Natomiast najczęściej pokazujemy mu jak wyglądał komiks 20-50 lat temu i nie jestem pewien, jaki to ma związek z czymkolwiek.

Jeszcze na koniec dwa plakaty, które podobają mi się bardziej, bo wydają się przynajmniej być na temat (czy są na sto procent nie wiem, bo nie byłem na tych imprezach):

Nie umiem anatomii.

2011-06-15T20:26:00.000+02:00

Ponieważ wychowałem się m.in. na komiksie superbohaterskim i już jako dzieciak próbowałem swoich sił z rysowaniem, można powiedzieć, że rysowanie muskulatury i tym podobnych na jakimś podstawowym poziomie przyswoiłem sobie stosunkowo wcześnie. Mimo to jest wciąż wiele anatomicznych detali, z którymi sobie nie radzę. Staram się nie oczekiwać od siebie perfekcji, bo i nie rysuję przecież stylem idealnie realistycznym (można by nawet powiedzieć, że coraz mniej). Z drugiej strony jednak nie wyrobiłem sobie typowej dla np. Bruce'a Timma płynności, która pozwoliłaby mi bawić się w uproszczenia.

(Tak przy okazji, chyba się zakochałem. Wiem, ze ona jest tylko narysowana, ale nie pozwolę, by takie drobnostki stanęły na drodze naszemu szczęściu.)

O czym to ja mówiłem? A tak, anatomia. zawsze miałem problem z różnymi detalami, nie umiem rysować dłoni, stóp (nad czym ubolewam, bo to mój fetysz), pleców ~~konia~~ człowieka, do dziś rozkminiam jak zbudowane są mięśnie szyi (widoczne np. poniżej, w 4, tym kadrze). Generalnie jest jeszcze trochę słabo.
Rozwiązanie jest banalne, największy postęp zrobiłem, w wolnym czasie rysując ludzi ze zdjęć (pełno tego można znaleźć na dA). Ewentualnie można jeszcze wyjść z domu i rysować prawdziwych ludzi, no ale to już trochę za ekstremalne rozwiązanie jak dla mnie.

No i w myśl nowej, świeckiej tradycji, kolejna strona szorta. Chyba jeszcze parę poprawek muszę na niej zrobić.

Na dzisiaj kończę, pierogi same się nie zjedzą...

A MOŻE?
http://www.dramabutton.com/

Nie mam cierpliwości c.d.

2011-06-13T22:44:00.000+02:00

Kolejna plansza i zarazem taki suplement do poprzedniego posta. W dwóch wersjach. Która lepsza? Sam nie wiem. Chyba druga, te całkiem czarne ramki nie pasują. Będę musiał przerobić poprzednie strony :D

Nie mam cierpliwości.

2011-06-12T03:25:00.000+02:00

To co powiem, nie będzie zbyt odkrywcze: komiksiarz musi być cholernie cierpliwy. Narysowanie albumu, czy choćby szorta, to zawsze rysowanie w kółko tych samych postaci, często w powtarzającej się scenerii czy pozach.

Można oczywiście wspomóc się metodą kopiuj-wklej, której ja sam staram się jednak unikać (no, na poziomie szkicu używam jej bardzo często, ale potem już nie). Wynika to może trochę z czystego komiksiarskiego snobizmu, ale chyba nie do końca.
Tak naprawdę wydaje mi się, że kopiuj-wklej odbiera komiksowi, czyli sekwencji obrazów, pewną płynność. Jeśli wyjmiemy dowolne dwie klatki z filmu, nie będą one identyczne. A jeśli będą, to znaczy, ze przedstawiają nieruchomy obraz. Przedstawienie nieruchomego obrazu w komiksie ma oczywiście czasami sens. Ale jeśli nie mamy narzuconego przez film standardu dwudziestu kilku klatek na sekundę, możemy się zacząć zastanawiać. Jeśli mamy narysować sekwencję identycznych obrazów, przedstawiających np. pusty pokój, to ile kadrów mamy narysować? Przedział czasowy, jaki chcemy pokazać, możemy przecież rozbić na dowolną ilość klatek, pięć, dziesięć, milion. Jak pokazać, że pokój jest pusty przez 30 sekund, a nie np. minutę? Czy w przypadku identycznych obrazów mówimy jeszcze o sekwencji, skoro ich kolejność nie ma znaczenia? Gdyby jednego z nich zabrakło, moglibyśmy przecież nawet nie zauważyć.

To tylko przykład pytań, jakie generuje mój mózg o trzeciej rano. Odpowiedź na nie jest prosta i smutna - takie rzeczy trzeba robić po prostu na wyczucie.
Unikanie kopiuj-wklej ma jedną wadę: trzeba umieć narysować tę samą twarz zachowując podobieństwo w kolejnych kadrach.

Nie umiem wymyślać imion postaci.

2011-06-10T01:12:00.000+02:00

Rysując w tym stylu ciągle czuję się trochę jak dziecko we mgle. Ale się uczę, z niektórych kadrów jestem nawet prawie zadowolony.
Mam tez problem z wymyślaniem imion. Póki co bohaterka nazywa się Amy, ale wynika to tak naprawdę z mojego niezdecydowania. Nie bardzo wiem nawet, z jakiej puli wybierać. Akcja dzieje się w świecie kompletnie zmyślonym, mógłbym więc zdecydować się na zmyślone imię, coś w stylu Imrandiel dla elfa, albo Nogernbart dla krasnoluda. Przynajmniej (teoretycznie) nikt się nie doczepi. Ale zawsze w takich sytuacjach boję się, że:
a) imię, które wymyślę, okaże się być imieniem jakiejś znanej już postaci i George Lucas mnie pozwie. Albo Kazik. (zapamiętać, nie nazywać żadnej postaci Kazik...)
b) imię, które wymyślę, będzie oznaczało "autor tego komiksu to dzidochap i chapie dzidę" albo coś w tym stylu w jakimś nieznanym mi, egzotycznym języku dzikich (np. niemieckim).
Mogę też postawić na polskie imiona, ale ponieważ świat jest wzorowany na typowym, amerykańskim superhero, będzie to brzmiało trochę niezręcznie.
A z drugiej strony używanie amerykańskich imion w polskim komiksie brzmi jak nazwanie dziecka Dżesika albo Andżelina.

Tak poza tym, bawię się też odrobinę z podziałem na plany. Próbuję użyć detali lub ich braku do stworzenia podobnego wrażenia, jak rozmycie/ostrość w filmie czy fotografii. To nie jest rzecz jasna nowa technika w rysunku, ale dla mnie owszem.

Mam problem z napisami. Na początku taka forma dymków dialogowych wydała się dobrym pomysłem, i w sumie dalej jest, niestety na jasnym tle dialogi tracą na czytelności. Będę to musiał później po prostu brać pod uwagę.

Nie umiem rysować szybko, cz.2.

2011-05-21T05:35:00.000+02:00

Jak już pisałem w poprzednim odcinku, poszukuję metody rysunku, która zwiększy moją wydajność, nie odbijając się przy tym na jakości wykonywanych prac.

Przedwczoraj (chyba) zabrałem się zatem za prace nad planowanym i naszkicowanym już wcześniej szortem.

Najpierw może słowo wstępu. Parę miesięcy temu zacząłem robić serię krótkich historii. Zrobiłem dokładnie dwie, "Pięść Amgzai'a" oraz "Mistrz Ro". Moim pierwotnym założeniem było wykreowanie świata, który mógłbym potem powoli rozbudowywać. Jego historia miała być podzielona na trzy główne epoki: świat fantasy, świat superbohaterów oraz świat sci-fi. Zależnie od tego, na jaki rodzaj historii by mnie naszło, mógłbym zawsze narysować coś, co w tej rzeczywistości by się zmieściło. Podczas, gdy poprzednie szorty opisywały pewne wydarzenia z pierwszego okresu, ten, nad którym pracuję obecnie, ulokowany jest w drugim.
Poza problemami ze scenariuszem (temat, jaki sobie wybrałem w tej konkretnej historii jest dla mnie, jako niezbyt doświadczonego scenarzysty dość, nazwijmy to, niewygodny), nie miałem pewności jak zabrać się za to od strony graficznej. Tym bardziej można uznać za ryzykowne wybieranie sobie tej historii jako miejsca na eksperymenty z nowym stylem. Z drugiej strony jednak, chyba najlepszym sposobem sposobem na sprawdzenie się dla komiksiarza jest narysowanie pełnej historii. Na pojedynczych pracach zwykle instynktownie rysujemy rzeczy ze swojej "bezpiecznej strefy". Ja np. nie umiem rysować "kobiet płci odmiennej" więc rysuję głównie facetów. Scenariusz, jeśli ma sens, zmusza nas czasem do wyjścia z tej strefy.
No ale do rzeczy.

Plansza numer jeden.

Pierwotnie miała być rysowana w moim "starym" stylu, z wyraźniejszą kreską, kiedy jednak nałożyłem ją na pierwszy, wcześniej już pokolorowany kadr, uznałem, że coś trzeba zmienić. W końcu wyszło tak, jak wyszło. Na początku trochę się gubiłem, zamek w tle 1go kadru wyszedł mocno nienaturalnie, nie udało mi się zbudować poczucia przestrzeni. W ostatnim kadrze zdecydowałem się jednak pociągnąć całość nieco delikatniejszą, ale jednak, kreską.

Plansza druga.

Pierwszy kadr rysowany podobnie, kobieta oczywiście mi nie wyszła, choć z jej fryzury jestem nawet zadowolony.
Dalej jest chyba lepiej, w kolejnym kadrze udało mi się osiągnąć pewien poziom umowności, nie za dużo detali, odpowiednio do dystansu od obiektów itd. Trochę za jasno (choć nie wiem, jak to może wyglądać na waszych monitorach) bo ogólnie rzecz biorąc cała druga epoka tego uniwersum ma mieć klimat raczej przypominający Gotham City, a tu można odnieść wrażenie, że akcja dzieje się w prawie pełnym słońcu.
Kadr 3ci jest chyba ok, choć znów za jasno. Miało być ciemno, z włączoną z tyłu lampką i poświatą z telewizora.

Jak jest z prędkością pracy? No cóż, każda ze stron to około 3-4 godziny pracy (miałem gotowe szkice, więc można do tego doliczyć jeszcze jedną). Niewątpliwie jest postęp, bo zwykle trwało to co najmniej 6-7 godz. Z drugiej strony trzeba wziąć pod uwagę, że wtedy nie mierzyłem sobie czasu.

Co tak ogólnie zrobiłem inaczej? Na pewno mniej się skupiałem na detalach, starałem się bardziej zarysowywać kształty, a potem ewentualnie poprawiać detale już na samym końcu, wtedy, kiedy patrzyłem na ogół kadru, i czułem, że "czegoś tu jeszcze brakuje". Myślę, że to może być klucz do zagadki.

Jest 05:28 i ciężko mi coś mądrego napisać, więc żegnam was i za jakiś czas się pewnie odezwę. Może z kolejnymi planszami, czy coś.

Elo krzywo.

Nie umiem rysować szybko.

2011-05-19T01:31:00.000+02:00

Jeśli jest coś co męczy mnie w procesie tworzenia komiksu, to proces tworzenia komiksu. Jedna plansza to zwykle jakieś jeden-dwa dni pracy. I mówię tu o siedzeniu i rysowaniu, odliczam już od tego czas spędzony na pół-pracy i ćwierć-pracy. Zdarza się, że od momentu narysowania pierwszej kreski do ostatniej mija mi nawet tydzień. Pomijając momenty, gdy coś mi się nie podoba i przerabiam, poprawiam, zaczynam od nowa, zwykle problem jest w tym, że nie umiem zrobić tego, co jest podstawą pracy komiksiarza, czyli odróżnić ważnych elementów rysunku, nad którymi trzeba siedzieć i dłubać, od tych mniej istotnych, które można tylko naszkicować, zarysować, czy po prostu pominąć. A takich jest wbrew pozorom całkiem sporo.

Ludzkie oko działa w specyficzny sposób, rejestruje z uwagą to, co jest mu potrzebne, a inne rzeczy tylko pobieżnie. Dobry rysownik potrafi takie rzeczy wykorzystywać. Dotyczy to zwłaszcza komiksiarzy, którzy muszą rysować historie na kilkadziesiąt czy kilkaset stron, gdzie poświęcanie czasu na hiperrealistyczne detale, których oko czytelnika nie zauważy, byłoby po prostu głupotą.

Ja zawsze miałem z tym problem, zwłaszcza odkąd rysuję w Photoshopie, gdzie te detale mogę sobie dowolnie powiększać, często tracąc poczucie spójności z całością kadru. Potem okazuje się, że twarz postaci, rysowana długo i pieczołowicie, ma dopracowany każdy szczegół, ale jako całość wygląda po prostu źle.

O sprawie przypomniałem sobie, czytając, jak Śledziu narzeka na blogu, że sam zbyt wiele czasu spędza nad planszą. Nawiasem mówiąc, trochę mnie zdziwiło, bo zawsze wydawało mi się, że akurat on nie powinien mieć z tym problemu, ze względu na swój kojarzący mi się z impresjonizmem styl.

No właśnie, impresjoniści. Jeśli ktoś może wiedzieć coś na temat "jak rysować szybciej" to chyba oni? Postanowiłem więc przejrzeć w sieci trochę informacji i przypomnieć sobie, na czym dokładnie ten cały impresjonizm polegał.

Claude Monet, Fishing Boats Leaving the Harbor, Le Havre

Aby być impresjonistą/postimpresjonistą, trzeba było przede wszystkim mieć brodę (mam), ewentualnie depresję (też mam), choć impresjoniści malowali raczej pozytywne tematy. Skupiali się na ulotności chwili, co idealnie odnosi się do komiksu, gdzie każdy kadr jest przecież wycinkiem z jakiegoś ciągu wydarzeń.

Moją uwagę zwróciło podobieństwo klimatu obrazu Hotel des Roches Noires, Claude'a Monet

Z rysunkami Frederika Peetersa w "RG" :)

Obie prace z jakiegoś powodu robią na mnie podobne wrażenie (nie tylko ze względu na podobne ujęcie do tego w 1-szym kadrze), może chodzi o użycie kolorów, kontrast między światłem a cieniem, sam nie wiem.

Czy jednak, wracając do sedna, techniki impresjonistów mogą być jakąś wskazówką dla rysownika komiksów, zwłaszcza pracującego na komputerze, jak pracować efektywniej? Nie wiem. Na pewno należy pamiętać, że czasami prościej znaczy również lepiej.

Z drugiej strony szybkośc rysowania może się odbić na jakości. Czy warto stawiać na poprawę szybkości, jeśli nie opanowało się jeszcze rysowania na tej standardowej?

A może to po prostu kwestia wyrobienia tzw. "łapy"?

Ja sam bedę się starał trochę poeksperymentować w tym temacie. Zawsze denerwuje mnie, kiedy mam ochotę narysować jakąś historię pod wpływem emocji (najczęściej wkurwienia), ale wiem, że skończę ją dopiero za jakieś dwa miesiące :) Może zabiorę się wreszcie za tego szorta.

Jeśli ktoś z was ma jakieś dobre, opatentowane sposoby, to oczywiście zapraszam do podzielenia się nimi poniżej. No chyba, że tajne są, w sumie w wyścigu szczurów lepiej nie zdradzać takich rzeczy.

Pozdrawiam.

Nie umiem rysować.

2011-05-18T22:23:00.001+02:00

Na początek, parę słów nt. KW, festiwalu, na który w tym roku nie dotarłem, ale przynajmniej przez jakiś czas zamierzałem się wybrać. Spodziewałem się, że festiwal będzie zorganizowany mniej więcej tak, jak w zeszłym roku, czyli jako samodzielna impreza. Gdzieś na parę tygodni przed KW zaskoczyła mnie informacja, że ma ona być połączona z Warszawskimi Targami Książki. W tym momencie odezwał się w mojej głowie ten sam pesymistyczny głos co zwykle, krzycząc, że komiks znowu wystąpi w roli brzydszej siostry. No i jak tak czytam relacje z imprezy (pierwsza, druga, trzecia) to odnoszę wrażenie, że ten pesymistyczny głos (jak zwykle) miał rację.

Ok, może po prostu nie jestem wielkim fanem wychodzenia z komiksem do ludu, czy też "przeciętnego Polaka", bo wiem, że ten ma komiks w dupie od dość dawna. Podobnie zresztą jak targi książki.

--------------------

No, ale przejdźmy do właściwego tematu dzisiejszego postu. Jak być może pamiętacie, swego czasu przymierzałem się do zrobienia serii wpisów, mających przybliżyć wam rysowanie komiksów z mojego mocno subiektywnego punktu widzenia. Z braku lepszego określenia nazwałem je nawet tutorialami i chyba dlatego mi nie wyszły. Tutorial jest formą, która zakłada, że osoba pisząca posiada jakąś obiektywną wiedzę na dany temat i chce się nią podzielić z czytelnikiem.

Mówiąc o "obiektywnej" wiedzy, mam na myśli przekazywanie sposobów, jak krok po kroku uzyskać jakiś efekt. Np.: Aby w Firefoksie wyłączyć domyślne ostrzeganie przed zamknięciem wielu kart naraz należy kliknąć Narzędzia->Opcje, wejść w zakładkę "Karty" i zaznaczyć odpowiednie okienko. Tak zwykle skonstruowane są tutoriale.

Z rysowaniem jest trochę trudniej, tym bardziej z moim charakterem. Po pierwsze, nie lubię pewnego akademickiego snobizmu, chyba naturalnie wiążącego się z nauczaniem (oczywiście można mu nie ulegać, ale chyba zawsze gdzieś tam jest) i nie chcę wmawiać ludziom, że "tak trzeba", "tak się robi" a Batman wielkim superbohaterem był. Jestem za to dobry w poddawaniu własnych umiejętności w wątpliwość zadawaniu pytań, kontrargumentowaniu własnych przemyśleń. Takie cechy nie pomagają w życiu codziennym czy osobistym. Chciałbym je za to wykorzystać do opisania pewnych problemów, z którymi zmagać się może rysownik. Ma to być taki dziennik z mojego poszukiwania lepszych rozwiązań i własnego stylu w rysunku.

Ale to może za niedługo, w kolejnym wpisie. :)

Garść niusów.

2011-05-12T03:45:00.000+02:00

Nie będzie mnie na Festiwalu Komiksowa Warszawa. Planowałem, że będę przynajmniej na nim pojawiał się regularnie. Nie wyszło, z różnych przyczyn, od finansów po moje własne lenistwo. No cóż, może następnym razem. Tym, co się wybierają, życzę dobrej zabawy.

Od paru dni siedzę nad komiksowym szortem, mam na razie szkice, 12 plansz w sumie (bez ewentualnej "okładki").

Co z tym dalej zrobię i czy w ogóle coś, się okaże.

Założyłem konto na soup.io, które posłuży mi najpewniej do spamowania moimi różnymi zboczeniami, i zapewne odciąży nieco znajomych z facebooka.

Ludzie Bezszyjni.

2011-05-03T22:04:00.000+02:00

Szybki (jakieś 45 min.) rysunek sprzed paru dni zrobiony w ramach małego Jokerowego jamu z paroma rysownikami. Póki co widziałem, że swoją wersję wrzucił jeszcze Łukasz Okólski.

Nius dnia (a właściwie roku, biorąc pod uwagę jak niewiele prac póki co udało mi się w ostatnich miesiącach sfinalizować) to komiks Człowiek bez Szyi: Angielska Robota, który oprócz tego, że ukazał się w jednym z dwóch CBS-owych zeszytów, możecie również przeczytać zupełnie za darmo na stronie kulturaliberalna.pl

A ja wracam do szorta, który (bardzo) powoli od paru dni szkicuję (kiedy nie gram w Rome: Total War albo WH40k). Ciekawe, czy go skończę.

Argh.

2011-04-28T22:31:00.000+02:00

Żyję w najwspanialszym kraju świata. W kraju, w którym przedstawiciele jednej z dwóch czołowych partii uparcie lansują teorie, jakoby Władimir Putin, premier Rosji, za życiowy cel postawił sobie przejęcie władzy w Polsce. W jaki sposób? Ano oczywiście poprzez strącenie samolotu z 96-cioma politykami i uczynienie z nich męczenników. Na dodatek na terenie własnego kraju, podczas obchodów uroczystości związanych z mordem w Katyniu. Jakimi metodami? Ano np. poprzez zrzucanie kilometra sześciennego helu z samolotu, albo wygenerowanie sztucznej mgły, przy okazji wtajemniczając w cały plan pewnie co najmniej kilkadziesiąt osób.
Tak, oczywiście, premier jednego z największych państw świata, były agent jebanego KGB, nie zna lepszych sposobów na pozbywanie się przeciwników politycznych, jak tylko te zaczerpnięte z przygód Wile E. Coyote'a i Strusia Pędziwiatra.
A może ściągnął ten samolot na dół za pomocą zakupionego z A.C.M.E. gigantycznego magnesu? Niczego nie można wykluczyć.

Żyję na zajebistej planecie, gdzie nie jestem za nic odpowiedzialny. Rząd załatwia moje problemy, opozycja dba o moje zdrowie, szkoła wytłumaczy moim dzieciom, że Chopin wielkim poetą był, i że nie wolno przeklinać, bo Niemcy mogą sobie o nas co złego pomyśleć*.
Policja wytłumaczy im, że mają nie palić zioła, a jak będą palić, to mają wpierdol. Dużo bezpieczniej jest sprzedawać, bo zysk spory. Trzeba się tylko modlić, żeby przypadkiem ktoś nie zalegalizował. Na szczęście pani poseł, jako matka, stoi na straży. Pewnie jej dzieci też dilują.
Moglibyśmy oczywiście zajmować się problemami naprawdę. Ale po co? Jak walczyć z narkomanią? Widział ją ktoś kiedyś, wie, gdzie ona mieszka? Pod jakim adresem zameldowana? Nie. To i policji nie ma jak nasłać, pałą ją w łeb walnąć się nie da.
A narkomana owszem, można. A jak poznać narkomana? Ano po dredach i lekceważącym stosunku do autorytetów. Proste.
Podobnie trudno jest walczyć z agresją wśród młodych ludzi, o wiele łatwiej cenzurować gry komputerowe, przynajmniej widać, że coś robimy (żeby Niemcy sobie o nas nic złego nie pomyśleli). I niech sobie tam w tej grze kradnie, gwałci i morduje ludzi. Byleby krwi nie oglądał, w końcu ma tylko sześć lat.

Tak, cudownie jest żyć w społeczeństwie kierowanym na przemian argumentem strachu i opłacalności. A być politykiem, który potrafi na przemian straszyć i obiecywać, jeszcze lepiej.

*Jak powszechnie wiadomo, Niemcy to znani plotkarze i zaraz wszystko rozpowiedzą innym krajom.

Bezszyjomania?

2011-04-22T12:46:00.000+02:00

Konflikty zbrojne, zamieszki, spadek cen odzieży. Czy taka czeka nas przyszłość? Już teraz, w przeciągu kilku ostatnich dni w wielu amerykańskich miastach doszło do starć rozwścieczonego tłumu z policją.

Wszystko za sprawą jednego, niezwykle kontrowersyjnego komiksu, który jedni kochają, inni zaś nienawidzą.

Człowiek Bez Szyi to album, który ma zostać wydany przez wydawnictwo Dolna Półka. Czy mogła by być bardziej Dolna? Wątpię, gdyż choć nikt jeszcze tego komiksu nie czytał, oburzenie wzbudziła jego zawartość odwołująca się do najdolniejszych ludzkich instynktów. Ma on siać w ludziach niepewność, trwogę i brak szyi. Już teraz tysiące młodych ludzi nie tylko w Stanach zjednoczonych, ale i w Polsce poddają się nielegalnym operacjom usunięcia szyi. Jak widać na poniższym zdjęciu, takiemu zabiegowi poddała się już jedna z posłanek, znana z liberalnych poglądów i wizjonerskich przemówień, Beata Kempa:

-Moim zdaniem, każdy ma prawo nie mieć szyi, tak jest napisane w Biblii: "miłujcie bliźniego bez szyi swego"-skomentowała.

Aby nie pozostać w tyle, poddanie się operacji planuje już wielu posłów PO.

Tymczasem w sieci ukazał się mocno kontrowersyjny zwiastun:

Scenarzysta serii, Ralph Circlenipple ukrywający się pod pseudonimem "Rafał Kołsut", zapytany o komentarz, ścigał dziennikarzy przez kilka kilometrów krzycząc "spieprzajcie". To wyraźnie pokazuje stosunek tych tak zwanych artystów do społeczeństwa i mediów.

Ja mówię wam jedno: Nie jedźcie na Komiksową Warszawę, nie kupujcie tego komiksu. On odbierze wam szyje i godność osobistą!

Nie ogarniam.

2011-04-19T21:34:00.000+02:00

"„Komiks Bękartem Kultury” to inicjatywa mająca na celu zaproszenie europejskich twórców komiksowych na Europejski Kongres Kultury we Wrocławiu, którzy przez organizatorów imprezy zostali pominięci. Wśród licznie zaproszonych zagranicznych gości nie ma ANI JEDNEGO twórcy historii obrazkowych

http://www.culturecongress.eu/people

Aby to zmienić postanowiliśmy przesłać list otwarty do organizatorów kongresu: Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego oraz Dyrektora Narodowego Instytutu Audiowizualnego."

O inicjatywie "Komiks Bękartem Kultury" możecie poczytać sobie na jej facebook'owym profilu. Ja tylko chciałem napisać, że jej nie rozumiem. Nie wiem, w czym problem. Tzn. wiem, w czym problem, ale nie wiem, po co robić z komiksu złą czarownicę, której nikt nie zaprosił na bal i teraz ona się mści i ma pretensje. Nie zaprosili, no i chuj.

Zresztą, jak widzę Konrad Hildebrand z Motywu ma mniej więcej podobne zdanie.

---------

Zauważyliście, że pierwsza podpowiedź po wpisaniu "komiks " (ze spacją) w Google to "komiks o Chopinie"?
Ktoś jeszcze nie wierzy, że "nieważne co mówią, ważne by mówili"?

---------

Można jeszcze promować komiks nagrywając piosenkę, tłumaczącą, że komiks jest trendi. Nie wiem tylko, czy Ibisz zgodzi się wystąpić.

---------

Politykę pomijam już, bo co tu nowego można powiedzieć?

---------

Kącik muzyczny. Z czasów, kiedy jeszcze jarałem sie nowościami od Gurala.

Ty bucu.

2011-04-01T19:37:00.000+02:00

Tak myślę, że skoro pierwszego kwietnia i tak nikt nie bierze tego, co mówimy na poważnie, to świetna okazja, by być tego dnia w stu procentach szczerym. Mówić co się myśli. Przynajmniej raz do roku.

Pewnie sam bym tak robił, gdyby nie fakt, że jako typowy leśny dziad rozmawiam z ludźmi raczej rzadko.

Z pozostałych wniosków, jakie udało mi się wysnuć dzisiejszego dnia: choć nie jestem zwolennikiem parytetów, ani innych tym podobnych pomysłów, to bardzo chciałbym, by w naszym sejmie było więcej kobiet, a mniej bab.

No. To wracam do lasu.

Rozdawał gifty fajne, zostawiał memo, bo goniły go deadline'y.

2011-03-28T02:55:00.000+02:00

Jak zawsze miałem do zapamiętania mnóstwo rzeczy, o których chciałbym słowem wspomnieć i jak zwykle większość mi umknęła.

Jest afera z zamalowywanym przez firmę Adidas graffiti. Ja z tym akurat spośród czterech elementów hip-hopu za wiele wspólnego nie mam (może poza tym, że zarówno komiks, jak i graffiti są przez różnych wioskowych głupków uważane za bazgroły dla analfabetów), no ale działania Adidasa wydają się być co najmniej nieprzemyślane. A jeśli już mają ochotę wrzucać swoje tagi na murach, to czemu nie robią tego jak wszyscy?

Jest afera z legalizacją. Bo niektórzy chcą, a Tusk nie chce. Ja mu się szczerze mówiąc nie dziwię. Też bym się bał. W tym kraju? Tu, gdzie co najmniej parę osób chętnie zdelegalizowałoby Żydów, ludzi bogatszych od siebie, własnego sąsiada, i wszelkie odchyły od normy? To, że mowa w ogóle o depenalizacji, to cud jakiś. Krok do przodu. Chociaż czy jest coś takiego jak "trochę zdrowy rozsądek"?

Project Wonderful (serwis obsługujący wyświetlanie reklam na mojej stronie) przysłał mi dziś maila, że moje miejsce reklamowe ma średnią poniżej 10 wyświetleń dziennie i może zostać skasowane. Poniżej dziesięciu? To mi trochę dało do myślenia. Po pierwsze, pamiętam, jak swego czasu zauważyłem, że zbyt wiele czasu poświęcam na promocję swoich komiksów, a coraz mniej na ich rysowanie. To było jeszcze gdzieś w zeszłym roku. Teraz kompletnie nie poświęcam czasu stronie, nawet przycisku toplisty dla Ninja Jednorożca nie chciało mi się zrobić. Za to rysuję całkiem sporo, na brak zleceń w ostatnich miesiącach nie mogę narzekać. Czyli chyba jest dobrze.
Co nie zmienia faktu, że od czasu do czasu wypadałoby zrobić coś do sieci. Jest Jednorożec Ninja, z którym znowu lekko przystopowałem, ale może i dobrze, bo dosłownie dzisiaj wpadłem na kilka nowych pomysłów, chyba lepszych niż to, co miałem w planach wcześniej.
Ciagle mam w głowie ostatnią planszę historii "Elf, Paladyn i Gderliwy Krasnolud" i ciągle chciałbym dorysować do niej resztę.
Nie wiem, co do końca chce zrobić ze stroną główną biramba.com, bo w tej chwili nie jest to ani dobra strona główna, ani dobra galeria. Może wywalić wordpressa, albo chociaż uprościć wszystko, nie wiem.

Z rzeczy, które zrobiłem, a którymi moge się pochwalić. 18 marca katowicka Gazeta ukazała się w formie komiksowej. Ja dorzuciłem tam swoje trzy grosze, a właściwie osiem plansz koloru do dwóch historii. W jednej mnie nie podpisano, niestety :)

Pierwsza to "Ezi" z ekipą Dominik Szcześniak (scenar), Tomasz Kleszcz (storyboard), Maciej Pałka (rysownik, dyrektor artystyczny całego projektu).

Druga to ta "niepodpisana" do rysunków Olafa Ciszaka, który, jak podejrzewam, sam zrobiłby to lepiej, gdyby nie deadline.

Jeśli mieliście w rękach samą gazetę, możecie zauważyć, że te moje kolory dość mocno straciły w druku, no ale nie zamierzam już płakać jak Tusk nad rozsypanym ziołem. Było minęło.

A, jeszcze jedno, ten pan napisał parę rzeczy, które z grubsza ja też chciałbym napisać, tylko użyłbym mniej mądrych słów a więcej bluzgów.

Pozdrawiam.

PiS

2011-03-18T00:01:00.000+01:00

Ostatnio w mediach znów pojawił się temat narkotyków, spoty nawołujące do liberalizacji przepisów, itd. Nie będę się już na ten temat rozpisywał, polecam zajrzeć na blog Śledzia.

Ja osobiście chciałbym, żeby ktoś z polityków (najlepiej tych przeciwnych liberalizacji ustawy) wytłumaczył mi wreszcie, dlaczego zjaranie jointa jest aktem niesprawiedliwości i wobec kogo? Bo musi być, skoro palących ściga nie ministerstwo zdrowia, a sprawiedliwości, które, jak sama nazwa wskazuje, zajmuje się przeciwdziałaniem niesprawiedliwości... no a przynajmniej tak by sie wydawało. No chyba, że ministerstwo to zajmuje się po prostu walką z łamaniem prawa. A prawo to zestaw przepisów, ustalanych przez aktualny rząd i ustrój i nastroje społeczeństwa, czyli tłumu. Niestety prawo ze sprawiedliwością może, ale nie musi mieć punktów wspólnych. Życie.

To nie chodzi o to, że ja chcę sobie zajarać, a nie mogę, bo to w Polsce nie jest wielki problem. Nie mam szczerze powiedziawszy takiej potrzeby. Zapaliłem w życiu parę razy, ostatni chyba z trzy lata temu. Podobnie rzadko piję piwo, wódki unikam, bo po wódce wychodzi ze mnie buc (w przeciwieństwie do zioła). Wino mi nie smakuje. Papierosa nigdy nie zapaliłem, więc nie wiem.
Po prostu miło jest wiedzieć, że ma się wybór.
To już nawet nie jest walka z hipokryzją, bo hipokryzja jest wtedy, kiedy ktoś myśli jedno, a mówi drugie. Tu raczej chodzi o zwykła głupotę, kiedy ludzie przez lata zaczynają wierzyć w kit, który sobie nawzajem wciskają.

Tak mi teraz przyszło do głowy. Zauważyliście, że gdyby spojrzeć na skutki/objawy długotrwałego alkoholizmu (przynajmniej te zewnętrzne) to tacy ludzie mają swój odpowiednik dopiero wśród palących crack? A jednak legalność i dostępność alko nikogo w tym kraju nie dziwi.

No ale nie mówię tu w gruncie rzeczy nic odkrywczego.

----------

Tak poza tym ostatnio mam dość pracowity okres, mam nawet wrażenie, że rozsypał mi się jakiś worek z różnymi komiksowymi projektami/zleceniami, na co oczywiście nie narzekam. Póki co mam co jeść i dach nad głową, więc histerii nie ma, ale miło od czasu do czasu zarobić pare złotych i czuć się jak trochę mniejszy nieudacznik :)

Najnowszy Ninja Jednorożec ukazał się punktualnie, ponieważ zrobiłem go z wyprzedzeniem (!) natomiast za kolejną planszę jeszcze się nie zabrałem, więc też nic nie obiecuję.

Nie poszedłem do kina na film "Jeż Jerzy". I pewnie nie pójdę. Może kupię na dvd, chociaż opinie słyszę różne. No ale mimo wszystko chyba warto zobaczyć, nawet z ciekawości. Tymczasem Komiksomania donosi, że być może w planach jest również ekranizacja Wilqa. Sam nie wiem. W polskim kinie najbardziej męczy mnie brak różnorodności, a tu w sumie zapowiada się coś podobnego chyba gatunkowo do "Jeża".
Ja sam chetnie zobaczyłbym dla odmiany ekranizację czegoś poważniejszego (niekoniecznie od razu poważnego). No ale mniejsza z tym.

Możliwe, że miałem jeszcze coś napisać, ale zapomniałem.

Elo krzywo.

Nie dajmy się zwariować, a głupiemu się przekonać.

2011-03-02T23:00:00.000+01:00

Mam problem. Być może już kiedyś o tym pisałem, nie wiem. Otóż, podczas gdy u większości ludzi reakcja na różnych buców, wygląda tak, że najpierw się denerwujemy, a później nabieramy dystansu i olewamy, ja mam zupełnie odwrotnie. Najpierw olewam, i podchodzę do sprawy na luzie, a potem nie daje mi to spokoju i zaczynam się wkurwiać.

Mam też inny problem. Biorę sobie do serca zdanie ludzi, których nie lubię, mimo, że ich nie lubię i uważam za debili. Podejrzewam, że nie tylko ja, ale jednak jest to coś, za co bardzo siebie nie lubię (między innymi).

Co za tym idzie, nie chciałbym spotykać się z podobnym zjawiskiem w polskim komiksie, czy raczej komiksie (bo kategoria polski komiks, podobnie jak komiks kobiecy, wydaje mi się dość mocnym uproszczeniem, choć może przydatnym dla komiksowych biurokratów).
Tymczasem czasami wydaje mi się, że często gdzieś tam z tyłu ciągle łażą za nami różne kompleksy, że to dlatego środowisko geeków często jest spięte i pozbawione dystansu, że stąd bierze mu się potrzeba krytykowania... no, wszystkiego.
Nie wiem, może po to, żeby wytknąć własne błędy, zanim zrobią to inni.
Zauważyliście, że zawsze, jak wyjdzie jakaś ekranizacja komiksu (nie mówię tu o rzeczach w stylu V for Vendetta, czy Drogi do Zatracenia a raczej o różnych Spider-Manach itp.) to bardzo często środowisko geeków traktuje jako zniewagę fakt, że twórcy filmu choćby wzięli pod uwagę fakt, że film będą mogły chcieć, być może w niezbyt odległej przyszłości, obejrzeć dzieci. Nie, każda ekranizacja komiksu ma być robiona dla dwudziestoparolatków mieszkających z rodzicami i spędzających 90% czasu przed kompem bo nie lubią wychodzić z domu. Bo jak wiadomo, robienie filmów akurat dla nich to dla Hollywood sama kasa i prestiż (Scott Pilgrim w końcu był wyświetlany w kinach, bo już nie pamiętam?) i światła fleszy.

Nie zrozumcie mnie źle, bardzo chętnie oglądam na ekranie "dorosłe" wersje superbohaterów, ale staram się nie traktować tego jako sprawy honoru. Od czasu do czasu lubię sobie przypomnieć kreskówki z dzieciństwa, lub obejrzeć coś, czego wtedy nie widziałem. Czasem mi się podoba (jak Return of the Joker), czasem mniej (jak uwielbiany przez wielu, a dla mnie taki sobie Mask of the Phantasm).
W każdym razie, chodzi mi o to, że wydaje mi się, że przez lata walki z "komiks jest dla dzieci", dostaliśmy lekkiej alergii na samo "dla dzieci", tak, jakby to była jakaś obraźliwa, niższa kategoria.
Coś jak z kobietami, które wstydzą się gotować, nawet jak lubią, bo to takie niemodne i w ogóle.

Nie wiem, czy to, co piszę, jest zrozumiałe, halo, raz, da trzy, czy słychać mnie dobrze?

Ok. Druga sprawa. Żyjemy w kraju pięknym i górzystym nad Wisłą, w której urodził się Małysz, gdzie Szopen wielkim poetą był. Czy tam jakiś inny koleś na "S". W kraju, w którym Piotr Adamczyk grał papieża i teraz do końca życia nie wolno mu grać nikogo poza papieżem. W kraju, otoczonym przez wilki, które na niego czyhają, i złych Żydów. Wiadomo. Tu każde słowo krytyki wobec kogokolwiek, to ośmieszanie Polski dla Polaków i Żydów, ale nie tych złych Żydów, tylko tych innych, dobrych, braci naszych mniejszych w wierze, jak to powiedział Jezus Chrystus z Asyżu królem Polski. A komiksy to jakieś obrazki dla debili i analfabetów, bo przecież tam prawie nie ma tekstu, a oglądanie dużej ilości literek kształci i rozwija, tak mówiła pani w szkole a ona nie mogła się mylić. Oczywiście to nie dotyczy malarstwa, bo tam nie ma literek, ale za to jest głębia.

Żyjemy w takim kraju (czy może raczej na takiej planecie) i oczekujemy, że co, że ludzie nagle zmądrzeją, że zaczną się zastanawiać, zanim coś napiszą, zwłaszcza w internecie? Że z dziennikarzami i politykami na czele nagle zaczną się znać na wszystkim a nie tylko myśleć, że się znają? Że przeciętny obywatel, który od rana do wieczora jest zajęty zapierdalaniem będzie nagle wieczorem studiował historię komiksu? Jeśli ja się nie znam na wielu rzeczach (np. samochody, sport, chemia, gry FPS, i w ogóle życie) to czemu obywatel ma się akurat znać na komiksie?

To nawet nie chodzi o ten komiks o obchodach roku Chopinowskiego, którego nie czytałem i nie zamierzam, chuj z nim, mam i tak zaległości jeśli chodzi o ciekawsze lektury (tom drugi "Lucyfera" ciągle czeka na półce, podobnie jak pierwszy "RG", zgroza).
Po prostu chciałem powiedzieć, obywatelom, że ok, może i robię/czytam śmieszne historyjki dla analfabetów, nie mam dziewczyny, prawa jazdy i nie umiem grać w piłkę, nic nie mam, do niczego nie dojdę, mam małego penisa, a dilerzy nie chcą mi sprzedawać zioła. Obywatele zadowoleni? Lepiej się czują? No, to spierdalać mi z mojego podwórka.

Kącik muzyczny.

2011-02-24T20:46:00.000+01:00

2011-02-24T19:58:00.000+01:00

Zapomniałem już o tym obrazku.

C jak...

2011-02-22T20:43:00.000+01:00

Witam państwa serdecznie. Mamy 22 lutego, temperatura na zewnątrz wynosi -7 stopni Celsjusza, ciśnienie 1020 hPa. Imieniny obchodzą Małgorzata, Chociebąd i Cweloholokaust.

Od dzisiaj mam nową zabawę. Idę do sklepu, nawiązuję nonszalancką rozmowę z ekspedientką, po czym staram się wtrącić słowo "cweloholokaust" w zdaniu. Wydaje się prosta zabawa, ale prowadzi do mnóstwa przezabawnych sytuacji. Np. wczoraj kupowałem butelkę wody mineralnej i powiedziałem "Jestem niesamowicie spragniony, muszę się czym prędzej napić, gdyż słońce świeci na zewnątrz i jest gorąco niczym w cweloholokaust".
Cała ta sytuacja była oczywiście niezwykle śmieszna, bo ja przecież nie lubię wody mineralnej. Do dziś się z tego śmiejemy z panią ze sklepu.

Poza tym cóż, skończyłem komiks do nowego Kolektywu, czy się dostanie nie wiem, ale skończyłem, co nie zdarza się przecież tak często.
Trochę ucierpiał na tym niestety "Jednorożec Ninja", który zaledwie po dwóch stronach stanął w miejscu.
Mam nadzieję, że zrekompensuje wam to fakt, iż w sieci można już przeczytać komiks, który zrobiłem do poprzedniego numeru, "Człowiek-Szynszyla kontra odcinek sponsorowany przez cyfrę siedem".

Kącik muzyczny

2011-02-15T16:34:00.000+01:00

Kącik muzyczny.

2011-02-09T13:41:00.001+01:00

Truskawka ubogą kuzynką kiwi ze strony matki.

2011-02-09T12:24:00.001+01:00

Większość ludzi określa czynność jaką się zajmuję jako "rysowanie komiksów".
Mało kto jednak wie, że poprawne politycznie i językowo określenie to "pokrywanie szkicu grubą warstwą zajebistości". Wywodzi się ono z prastarej celtyckiej legendy o tym, jak to pewien druid pokonał smoka podrzucając mu zajebisty komiks wewnątrz wypchany siarką. Czy jakoś tak.

No więc właśnie zabieram się za pokrywanie grubą warstwą zajebistości szkicu komiksu do Kolektywu.

--

A, przypomniało mi się, jakiś tydzień temu na blogu Karola Konwerskiego toczyła się ożywiona dyskusja dotycząca komiksu jako brzydszej siostry literatury. Chciałbym się tu podzielić paroma przemyśleniami. Zaznaczam, że na teorii się nie znam. Podejrzewam, że teoretykom rzeczywiście łatwiej jest opisywać komiks z pomocą tych samych narzędzi, które służą im do opisu literatury. Spoko.
Ale z mojego punktu widzenia komiks jest o wiele bliższy malarstwu/filmowi. To elementy graficzne definiują ten gatunek. Komiks bez tekstu to ciągle komiks, bez grafiki już nie.
Co więcej, tekst jest w komiksie również elementem graficznym (ma znaczenie nie tylko to, by był czytelny, ale też to, jak komponuje się z resztą rysunku, jego ilość, a więc sposób formułowania zdań jest podporządkowany kompozycji).
Owszem, komiks może posługiwać się elementami typowo literackimi, narracją, dialogiem itp. ale może też używać animacji, co z tego? W sumie nic.

Druga sprawa. Która siostra jest brzydsza?

W naszym społeczeństwie istnieje przekonanie, że relacja między inteligencją a zainteresowaniem książką jest prawem fizyki, na dodatek działającym obustronnie. Skoro ludzie inteligentni czytają książki, to czytanie książek czyni inteligentnym. Proste i logiczne. Idąc za tym tokiem myślenia, od najmłodszych lat powtarza się nam, że książki należy czytać i powinno się a Słowacki wielkim poetą był. Co jakiś czas słyszymy w telewizji, jaki ułamek książki rocznie czyta przeciętny Polak i jak bardzo smutne jest, że tak mało. Tu się w zasadzie zgadzam, tylko czy nie powinniśmy się martwić raczej o jakość, niż ilość? Nie bo książki TRZEBA i NALEŻY czytać.

Z komiksem jest odwrotnie, komiksy są głupie i dla dzieci. I zabijają wyobraźnię*, zapomniałbym. Sam pamiętam jak pani od polskiego w podstawówce, w trakcie lekcji, przy całej klasie robiła mi różne złośliwe uwagi na temat mojego czytania komiksów.

Czyli zaraz, zainteresowanie książkami spada, mimo upartej (a i trochę bezmyślnej) indoktrynacji ze strony systemu edukacji (złej macochy), oraz presji społeczeństwa.
Z kolei komiks, mimo, że wyzywany od najgorszych, ma stałe (choć mniejsze) grono czytelników.

Jak dla mnie to jednak komiks jest tą ładniejszą siostrą. Może młodszą, przez co trochę jeszcze naiwną, na dodatek bez pieniędzy. Od czasu do czasu jakaś dobra wróżka (Donner, Nolan, czy inny Favreau)kupi jej ładną karocę

i wtedy ma ona swoje pięć minut, ale nawet i bez tego radzi sobie całkiem nieźle.

Nie zrozumcie mnie źle, ja książki lubię, podobnie gry, filmy czy muzykę, tylko co z tego? Kiedy siądę do rysowa... ekhm, pokrywania szkicu zajebistością z nastawieniem "ok, to teraz zrobię komiks, który będzie na pewno dobry, ale szkoda, że nie tak dobry, jaki by był, gdyby był książką" to raczej nie zrobię nic wartego uwagi.
Przestańmy się wreszcie oglądać na innych, bo jak mówi stare przysłowie, marihuana po drugiej stronie płotu zawsze wydaje się być bardziej zielona, a przecież każdy gatunek ma swoje problemy. Filmy też nie sprzedają się same, ani w takim stopniu, jak chcieliby tego ich twórcy. Założę się, że hodowcy truskawek mają dokładnie te same problemy.

P.S.: A miałem napisać króciutką notkę i brać się do roboty.

*tekst o zabijaniu wyobraźni to materiał na osobny nerd rage.

Co u mnie.

2011-01-27T00:36:00.000+01:00

24 stycznia minęły trzy lata od premiery (tej oficjalnej) przygód Człowieka-Szynszyli. Dwa dni później byłem gotowy ruszyć z nowym, przygotowywanym od jakiegoś czasu projektem o straszliwie tajemniczej nazwie "Jednorożec Ninja". Po naszkicowaniu pierwszych kilku plansz zacząłem rysowanie od początku, nie mogłem się zdecydować w jakiej dokładnie formie chcę zrobić ten komiks. Trzy dni męczyłem się z Wordpressem. A kiedy w końcu strona ruszyła, serwer padł. No ale nic, szeroki uśmiech i jedziemy dalej (póki co strona wydaje się działać).

Póki co nie chcę sobie robić żadnych ciśnień, jeśli chodzi o ten komiks. Robię go trochę jakby do szuflady, bez stresu, terminów, for fun, jak trzy lata temu. Chciałbym wrzucać przynajmniej planszę w tygodniu.

Oprócz tego zbliża się komiksiarski odpowiednik siejącej postrach w sercach studentów sesji, czyli siejący postrach w sercach komiksiarzy DEADLINE DO KOLEKTYWU. Ojej.
W tej chwili jestem na etapie szkiców do jednej historii, do cudzego scenariusza, nie wiem, czy zdążę (jak na razie myślę, że zdążę bez problemu, ale to chyba nie brzmi dość dramatycznie).

Chciałem zrobić jeszcze coś swojego, może z Szynszylą znowu, ale póki co nie mam pomysłu.

Empikowi czytacze i ogólny armageddon.

2011-01-12T15:37:00.000+01:00

Co jakiś czas gdzieś w odmętach sieci pojawia się tekst, który wywołuje mniejsze lub większe poruszenie na komiksowych bagnach.

Mnie osobiście ostatnio ruszył lekko (leciutko) tekst opublikowany (w tym momencie "odchodzę" na moment, aby znaleźć link do artykułu na tym cholernym facebooku) tutaj a tuż po nim drugi. Mówiąc krótko, jeden z polskich wydawców uważa, że czytanie komiksów w Empiku to piractwo i obniża mu dochody, czytelnicy bronią się, twierdząc, że komiksy są drogie, i że nie chcą kupować kota w folijce.

Jak to zwykle bywa w takich sytuacjach, rację mają wszyscy, czyli nikt.
Czy czytanie komiksów w Empiku to piractwo? Moim zdaniem tak, jeśli ktoś czyta od deski do deski i odkłada na półkę.
Czy czytanie komiksów w Empiku obniża jakość produktu? Z czasem na pewno. Komiks przeczytany przez n osób nie wygląda tak dobrze, jak nowy, "nie śmigany".
Czy przejrzenie kilku stron wystarczy, by zdecydować się co do zakupu? Mi wystarczy, zresztą kupuję przez internet, więc nie mam wyboru. Nie zdarzyło mi się do tej pory jakoś szczególnie przy tym zawieść.

Z drugiej strony, czy piractwo to naprawdę główny problem komiksu w Polsce (celowo nie mówię: komiksu polskiego, bo to nie o to chodzi)? Nie. To nie jest tak, że w tym kraju są miliony ludzi, czytających regularnie komiksy, tylko nie chcących za nie płacić, którzy nagle nawrócą się i zaleją polskie wydawnictwa gotówką. Bo nie o pieniądze tu chodzi. Powie wam to każdy autor dowolnego większego webkomiksu. Nawet jeśli dajesz ludziom darmowy komiks, to nie oznacza z automatu, że będą chcieli go czytać.
A prawda jest taka, że ludziom brakuje przede wszystkim czasu i chęci. Bo to je najpierw muszą mieć, by potem dopiero zacząć martwić się o kasę.
Jeśli ktoś przesiaduje całymi dniami w Empiku, to może i przeczyta dwa komiksy na miejscu, ale jeśli go stać, to weźmie tez jeden do domu. Zawsze to coś.
Osobiście zdarzyło mi się przeczytać wiele komiksów, których nie kupiłem (np. zeszytówki TM-Semic masowo pożyczane od kolegów w podstawówce). Zdarzyło mi się też kupować komiksy, które czytałem, wcześniej, ale wiedziałem, że są dobre i warto (ostatnio Wieczna Wojna).

A tak naprawdę problem jest inny. Kojarzycie ten tekst: "Ja w zasadzie nie lubię komiksów, ale ... mi się podoba"? Ja myślę, że on dobrze obrazuje obecne podejście społeczeństwa do komiksu. Komiks nie jest już zły i dla dzieci, ale nie jest też modny, trendy i jazzy.

Do takiego wniosku doszedłem, kiedy próbowałem sobie wyjaśnić fenomen popularności "Człowieka-Skurwysyna" i innych komiksów robionych na przysłowiowym (choć w tym przypadku wirtualnym) kolanie.
Kiedy wysyłasz znajomym link/polecasz jakiś dobry komiks, porządnie narysowany, niekoniecznie humorystyczny, dostajesz łatkę "fan komiksów". Kiedy wysyłasz znajomemu coś takiego

to nie wysyłasz mu komiksu. Wysyłasz śmieszny rysunek. coś, co ma formę komiksu, ale jest dość prymitywnego wykonania, by pokazać twoją ignorancję w temacie komiksu. Ty nie lubisz komiksów. Po prostu znalazłeś taki śmieszny obrazek, gdzieś między demotywatorami a Youtube. Świetny sposób, by czasem przeczytać jakiś komiks, a zarazem nie narazić się na utratę szacunku u znajomych.

Co zrobisz, nic nie zrobisz. Jako fan komiksu będę się starał kupować komiksy, na ile czasu i pieniędzy starczy. Jako twórca nie będę oczekiwał, że większość nagle dostosuje swoje upodobania do mniejszości. Spróbuję raczej mieć coś do zaoferowania jednym i drugim. Dlatego myślę o zrobieniu małej gry z Człowiekiem-Szynszylą. Dlatego nie krzyczę, że ludzie używający adblocka zaniżają mi zyski z reklam na stronie (w zeszłym roku całe 12$ usd, więc i tak śpię na forsie). Szczerze mówiąc trochę mnie dziwi, że polscy wydawcy nie robią za wiele w tym kierunku. W kierunku budowania sobie stałego grona czytelników na różnych polach. Nie jestem może zbytnio na bieżąco, ale poza Kulturą Gniewu i ich publikacją pierwszego rozdziału Łaumy w sieci nic takiego sobie nie przypominam ostatnio.
Jak się teraz zastanawiam, to chyba najwięcej w kierunku promocji komiksu zrobił Tomasz Pstrągowski ze swoją Komiksomanią, serwisem, któremu sporo mógłbym zarzucić, ale trzeba przyznać, że zapuszcza się on w najdziksze zakamarki sieci, aby tam łowić nowe dusze.

Zresztą, co ja tam wiem, może rzeczywiście komiks nie żyje i już po wszystkiemu jest. Może bez względu na to, jak będziemy zapierdalać, i jak dobre rzeczy zrobimy jesteśmy skazani na życie na komiksowych bagnach, z dala od cywilizacji i paranie się magią. Jeśli nawet, to wciąż pozostaje pytanie, czy warto.

Ameryka, Ameryka: ciag dalszy

2011-01-03T12:21:00.000+01:00

Do oryginalnego posta dokleiłem ciąg dalszy dyskusji, która toczyła się dalej na PW na Digarcie.

2010 to dla mnie minimum.

2010-12-23T04:10:00.000+01:00

Tym razem podsumowanie bardziej na serio, w formie rysunków które zrobiłem/pomogłem zrobić na przestrzeni roku.

Na moim dA znajdziecie opisy i linki do poszczególnych prac, już się nie będę tutaj powtarzał.

Od czasu do czasu nie zaszkodzi chyba zrobić sobie przegląd swoich starych prac (o ile o rzeczach z tego roku mogę powiedzieć "stare", denerwuje mnie, gdy ludzie krzyczą, że klip z Youtube, który ma parę tygodni to staroć, więc chyba nie powinienem), można zarówno przyjrzeć się własnemu rozwojowi jak i nawet zainspirować.

Przy okazji chciałbym podziękować wszystkim, za obserwowanie bloga, twitta, fb itp., (albo o zgrozo, kupienie czegoś ode mnie), czytanie moich smętnych wynurzeń, dokarmianie mojego ego od czasu do czasu, ale też dostarczenie kopa w dupę jak coś wyjątkowo słabego zrobię.

No i wypada chyba na kolejny rok zaplanować sobie zrobienie czegoś z przysłowiowym pierdolnięciem, bo to już czwarty chudy rok u mnie (choć akurat patrząc na mnie słowo "chudy" nie jest raczej pierwszym skojarzeniem), wolałbym, żeby do siedmiu nie doszło.

--------------------

"A ta lista się wydłuża, szkoda, że tylko lista."

2010-12-19T21:20:00.000+01:00

Pomyślałem dziś, że może napiszę coś na blogu, ale właściwie nie mam o czym. Jeśli chodzi o komiksy, to siedzę w tej chwili nad trzema różnymi rzeczami, szkoda tylko, że prace nie posuwają się do przodu w jakimś piorunującym tempie. Zwłaszcza biorąc pod uwagę, że postawiłem sobie za cel w życiu utrzymanie się z komiksów. Taki szalony jestem.
Okolice przesilenia zimowego to nie jest fajny moment, zimno, ciemno, depresyjną atmosferę pogłębia jeszcze podsumowanie własnych życiowych dokonań na przestrzeni roku.
A tych było u mnie wyjątkowo dużo. Lista poniżej.

wreszcie przeszedłem Gemcrafta
pojechałem na konwent komiksowy i wróciłem żywy

no, to chyba wszystko. sporo, biorąc pod uwagę, że przy co najmniej jednym z punktów musiałem aż wyjść z domu. Srogo.

Czas na bardziej konkretne podsumowanie roku i plany na przyszłość może jeszcze przyjdzie. Myślałem o zrobieniu wreszcie jakiejś gry z Szynszylą. No i komiksiki, może coś na papierze. Z drugiej strony rozważałem też, czy by nie przespać następnego roku. Jeszcze zobaczę.

Ameryka, Ameryka.

2010-12-14T17:11:00.001+01:00

Dziś przez facebooka trafiłem na link do bloga "Zuch próbuje rysować*", a konkretnie do wpisu, w którym autor narzeka na najnowszą (?) kampanię reklamową Media Marktu. Dwie reklamy, które też parę razy widziałem, pokazują ludzi w pewnych, dość dramatycznych sytuacjach, a następnie korzystają z hasła "Nie rób sceny, liczą się ceny", aby, rzecz jasna, zachęcić widzów do zakupów w sklepach MM.

Jak na Zucha przystało, autor bloga staje w obronie dobrego smaku, twierdząc, że reklamy te mogą urazić uczucia osób, które dotknęły sytuacje podobne do tych przez nie przedstawianych. Wtórują mu komentarze ludzi, którzy co prawda nie oglądają telewizji, bo to sama żenada, ale reklamę widzieli i są zniesmaczeni**.

Na początek wyjaśnijmy sobie parę rzeczy: po pierwsze, nigdy nic nie kupiłem w MM i nie zamierzam (skoro nie dla idiotów, to co się będę pchał). Po drugie, wydaje mi się, że Zuch nie zrozumiał, co jest puentą tej reklamy. Mamy tam do czynienia z ludźmi, którzy w dramatycznych sytuacjach wciąż są bardziej zainteresowani nową promocją w hipermarkecie niż własnym życiem i jak rozumiem to, przynajmniej w założeniu twórców, ma śmieszyć. Skrajny optymista powiedziałby, że cały żart to mocno autoironiczny obraz konsumpcyjnego społeczeństwa, które MM od lat chętnie pomaga w Polsce tworzyć.
Jednocześnie jest to typ reklam, o których wspomina Dave Chapelle w jednym ze swoich występów, czyli takich, które nie mają kompletnie związku z produktem, który sprzedają.
Zgadzam się też z tym, że pogrzeby to temat, którego w reklamie raczej powinno się unikać. Ogólnie, czarny humor. Głównie dlatego, że człowiek nie wybiera sobie raczej, na jakie reklamy trafi, a nie każdego takie rzeczy bawią. Mnie bawią. Czy scena z montypajtonowskim Czarnym Rycerzem może urazić kogoś, kto właśnie stracił rękę w wypadku? Nie wiem. Wiem, ze jest cholernie zabawna.

Chuj z Media Markt. Co mnie tak naprawdę martwi i czego tak naprawdę miał dotyczyć ten post, to nowa świecka tradycja, która obok reklam przybyła do nas ze Stanów. Moim zdaniem jest to najgorsza rzecz, jaką USA ma do zaoferowania i coraz częściej widzę to i u nas (niektórzy powiedzieliby to samo o Halloween czy Walentynkach, ja jednak mam inny typ). Skrajna poprawność polityczna. "Nie mówmy tego, bo jeszcze ktoś się obrazi". Zastraszone społeczeństwo, w którym każdy może każdego pozwać do sądu o każda bzdurę. Wiecie, że parę dni temu oglądałem film, dość nowy, trochę młodzieżowy, a więc mówiący o różnych sprawach (m.in homoseksualizmu) w sposób bardzo luźny itd. i nagle zdałem sobie sprawę, ze mimo to film ten wciąż trzyma się zasady "w każdym filmie musi być jeden czarny koleś"? Serio? Nie lubię tego i boję się, że takie podejście coraz bardziej się nam udziela. To widać również we wpisie Zucha, niestety, bo w gruncie rzeczy chodzi o bzdury i święte oburzenie na jakąś tam reklamę, której nikt z odrobiną dystansu nie weźmie na serio.

*ja tam widzę głównie kopiuj-wklej, ale co tam
**Ciekawostka: do niedawna nie bardzo wiedziałem, co to są ci hipsterzy, a teraz wiem i nagle widzę ich wszędzie.

EDIT 03.01.2011: Zuch odpisał mi na Digarcie, dyskusja toczyła się powoli przez parę dni. Nie wiem, czy doszliśmy do jakiegoś konsensusu, ale pojawiło się parę argumentów, które są chyba warte dodania do powyższych.

wpis na twoim blogu
~Zuch | 15.12.2010 @11:09:28
nie mogę skomentować twojego ostatniego wpisu, dotczącego poniekąd mojej osoby. niemogę bo nie mam konta google, i niechce mi się go zakładać...

w każdym razie to mój komentarz:

wpadłem na Twój blog przez statystyki mojego blogu, z których wynika, że ktoś z tąd do mnie zaglądał.

Chciałbym sprostować kilka rzeczy:
- nie jestem osobą poprawną politycznie, a wręcz uważam że rzeczy powninno nazywać się po imieniu.
- nie chodzi mi o obronę dobrego smaku (cóż to wogóle jest) ale o pewną odpowiedzialność twórców reklam.
- przy opisie reklam MM kontrargumentowanie za pomocą skeczu Monty Pythona jest co najmniej nieporozumieniem i strasznym policzkiem dla Pythonów (których uwielbiam)

Albo nie zrozumiałeś o co mi chodzi, albo ja to źle napisałem.

ogromna część społeczeństwa przyjmuje reklamy bezkrytycznie i bezrefleksyjnie. reklama jest częścią popkultury i często wpływa na postawę społeczną. I ja uważam że pojawia się problem jeśli w reklamie zaczynamy nabijać się np. z pijaka, który rujnuje święta rodzinie. Dotknęło mnie to tym bardziej że właśnie jestem w trakcie kupowania prezentów dla dzieciaków z jednego z rodzinnych domów dziecka. Święta tych dzieci wyglądały właśnie tak jak "przezabawnie" przedstawia to reklama Media Markt. Ha ha, alkoholizm jest śmieszny, koszmar i cierpienie dzieci jest śmieszne...

poprostu nie zgadzam się z tamim przedstawianiem świata. nie zgadzam się z takim rozumieniem marketingu. nie zgadzam się z takimi reklamami. wpadliśmy w jakiś konsumpcjonistyczny obłęd. i ja mówię dość.

pozdrawiam

Zuch

Biram

O, siema, sorry, że to chwilę trwało, ale nie zaglądam prawie na Digarta ostatnio.

Ja myślę, że porównanie do skeczu MP jest całkiem trafione, bo dotyczy tego, w czym się nie zgadzamy. Bo ja się zgadzam, że pogrzeb to nie jest temat do żartów itd. ale moim zdaniem nie na tym żart polega.
Tak jak u Pythonów żart nie polega na tym, że obcinamy komuś ręce i nogi, kropka, koniec żartu, ha, ha. Chodzi o kompletnie irracjonalną reakcje rycerza, który nie zachowuje się tak, jak by podpowiadał zdrowy rozsądek.
Reklama MM jest skonstruowana na tej samej zasadzie (oczywiście "śmiesznosć" żartu to inna sprawa i kwestia przysłowiowego gustu), czyli żona łapie męża na zdradzie i zamiast reagować normalnie (co na początku robi) zajmuje się ulotką MM. To jest dla mnie główna puenta tego żartu i nie widzę w niej nic niestosownego.

Co jest może niestosowne i tu się zgodzę, to samo hasło "nie rób sceny...", które do przedstawianych problemów odnosi się lekceważąco trochę.
Mam wrażenie, nawiasem mówiąc, że ludzie MM użyli takiego mglistego hasła, które w sumie nijak się ma do ich działalności, aby znaleźć sobie nowe "nie dla idiotów", czyli takie hasło, które ludzie będą powtarzać potem w rozmowie. Taka taktyka szczerze mówiąc jest dla mnie bardziej niepokojącym zjawiskiem, niż same scenki.

No i te scenki jednak nie uderzają prawdziwe sytuacje konkretnych osób, jak Lepper ze swoim "nie można zgwałcić prostytutki", czy co on tam powiedział.

Szkoda, że nie masz możliwości komentowania, było by dobrze, żeby te parę osób czytających mojego bloga miało wgląd w argumenty po obu stronach, no ale nieważne.

Pozdrawiam.

Re[2]: wpis na twoim blogu
~Zuch | 27.12.2010 @09:38:06
żeby skomentować coś u ciebie na blogu to trzeba mieć konto google, albo jakieś inne... ja mam blog na bloxie i tam można ustawić że każdy moze komentować, czy to z obsługą moderatorską czy bez. ja dałem bez, bo nie chce cenzurować. choć w ciągu prawie 2 lat to chyba 1 czy 2 komentarze wywaliłem, ale to był spam.

w sumie to do tego co teraz napisałeś nie mam większych zastrzeżeń. tylko że cały czas nie pasuje mi porównanie do pytonów. u nich wszystko jest groteską, poza tym oni z założenia robią skecze.

mi natomiast chodzi o etykę reklamy. bo już sam fakt reklamowania czegoś może być etycznie wątpliwy. i o ile pytoni uwypuklali przez groteskę różne wady, rąbiąc bardzo inteligentną zjebkę i w swoim wariatcwie będąc głosem zdrowego rozsądku, o tyle reklamy MM są po prostu żenujące. i zamiast zwórcić uwagę na problem - tak jak reklamy robiona przez Toscaniego dla Benettona - to znieczulają

poprzez znajomych, czy rodzinę mam kontakt z fudacjami i organizacjami pomagającymi ludziom z problemami wyśmiewanymi w reklamach MM i stąd moja wrażliwość na te tematy. ale muszę tu nadmienić że scena z wielodzietną rodziną w sensie życia jest śmieszna, a reklama radiowa z pijanym mężem wracającym do domu już nie.

wiesz, to pewnie kwestia uzytego ilorazu inteligencji i intencji autorów sprawia że monhy python jest śmieszny a reklamy MM nie. pythoni to wykształceni, inteligentni i dojrzali ludzie. a mam wrażenie że spece z Opus B i MM to raczej głupie szczyle...

pozdrawiam.

Biram

Ja jestem trochę uczulony na różnych anonimów z ich dziwnymi teoriami, konieczność logowania robi pewien odsiew, dlatego jest jak jest

Znowu zwracasz uwagę nie na to, co jest sednem sprawy. Porównałem do Pythonów, bo akurat Pythonów się naoglądałem w życiu i to było moje pierwsze skojarzenie, ale mówię tu o konstrukcji dowcipu, a nie o jakości czy intencjach jego twórców. Gdybym kojarzył jakiś inny skecz o tej samej konstrukcji, to bym wspomniał o nim.

I odchodzimy trochę też od tego, o co mi chodziło, czyli o to, że należy sobie postawić jakąś granicę między życiem a telewizją, bo Media Markt ze swoimi jadącymi po bandzie reklamami było, jest i podejrzewam, że będzie. I będą szukali ciągle nowych sposobów, jak tu ludzi czymś mocnym przyciągnąć. A jak nie oni, to ktoś inny. Ale to, czy my się im damy zwariować, czy olejemy, to już zależy od nas.

I niestety ale uważam, że znieczulicę można wynieść (jak większość podobnych cech) raczej z domu rodzinnego, niż z reklam.

Pozdr

Re[4]: wpis na twoim blogu
~Zuch | 29.12.2010 @08:28:33
owszem - nieczulice wynosi się z domu, ale media ją pielęgnują. zjawisko homogenizacji mediów istnieje od zawsze, poziom jest regularnie obniżany, ale mimo tej wiedzy cały czas rusza mnie takie wyskoczenie przed szereg jak te reklamy MM (bo wcześniejsze, były takie se, ni to grzały ni to chłodziły).

bazgr

2010-12-05T20:35:00.000+01:00

...czyli odgłos wydawany przez rysownika komiksów. Doskwiera mi totalna blokada i brak opcji. Co zrobisz, nic nie zrobisz.

Rysunek powyższy to owoc dzisiejszego wieczoru. W założeniu ewolucja tytułowej "Pięści Amgzai'a".

Piraci!

2010-11-23T10:02:00.000+01:00

Parę słów na temat piractwa miałem napisać już dawno, dziś w końcu pchnął mnie do tego tekst Pawła Timofiejuka na Kulturze Liberalnej.
Po pierwsze, z tekstem tym generalnie trudno mi się nie zgodzić, poza tym, że uwiera mnie trochę określanie piractwa kradzieżą. Ja wiem, że intencja jest słuszna, tzn. zastępując nazwę piractwa (czyli działalności w sporym stopniu akceptowanej społecznie) słowem złodziejstwo, chcemy ludzi zniechęcić, zawstydzić itd. Mam jednak wrażenie, że w tym porównaniu jest spora luka, która sprawia, że piraci tak skonstruowanej retoryki nie traktują do końca poważnie. Coś jak gdy rodzice straszą swoje dzieci mówiąc "jak będziesz niegrzeczny, to przyjdzie potwór i cię zje". Gdy w końcu dziecko orientuje się, że potwora nie ma, to nie dość, że wciąż jest niegrzeczne, to jeszcze do końca życia uważa rodziców za kompletnych buców. No cóż, kradzież polega na tym, że jeden zyskuje, a drugi traci, podczas gdy piractwo polega na tym, że jeden zyskuje, a drugi nie zyskuje. Myślę, że lepszym porównaniem dla piractwa byłoby przestępstwo seksualne. Bo przecież choć twórca nic fizycznie nie traci, to i tak ma wrażenie, jakby został wyruchany.

Nie zrozumcie mnie źle, sam bez winy absolutnie nie jestem, ale fakt faktem, że jeśli stać mnie na kupienie filmu/gry/komiksu, to to zrobię.

Jakiś czas temu sporym problemem była dla mnie raczej kwestia formy zakupów. Ciężko było coś kupić przez internet, a do sklepów chodzić nie lubię (delikatnie rzecz ujmując). Teraz jednak w sieci pojawiają się serwisy jak steam czy graphic.ly, które znacznie sprawę ułatwiają. A komiksy drukowane ja osobiście zamawiam najczęściej przez Gildię i paczkę dostaję zwykle dzień po wysłaniu (a mieszkam na wsi na Podkarpaciu).

To, że komiksiarze w Polsce raczej nie śpią na pieniądzach (czy nawet w ich pobliżu) wynika zapewne z wielu czynników, również małej popularności komiksu jako rozrywki. Tu jednak mówimy nie o ludziach, którzy komiksów nie czytają, a o tych, którzy czytają, lubią, jarają się, ale nie chcą zapłacić.

Myślę, że to rzeczywiście kwestia jakiejś mentalności. W kawałku "Co z tą Polską?" L.U.C stawia teorię, że to jeszcze jakaś pozostałość po czasach PRL, gdy wszelkie kombinowanie było wręcz wskazane. Może coś w tym jest. Może to przekonanie, że dobry artysta to taki, któremu nie zależy na forsie.

To zresztą zabawne, że już nawet muzycy, których klipy jeszcze parę lat temu podczas tzw. "Mody na Rap" pojawiały się gdzies w mainstreamowych mediach nie czują się bezpiecznie jeśli chodzi o finanse. Nawet Ice Cube w kawałku "Tomorrow" zauważa problem zjawiska. No właściwie to wcale nie jest zabawne.

Z drugiej strony widzę pewną odwilż. Widzę fanów, którzy pod klipami na YT wręcz fanatycznie wykrzykują "kupujcie polskie płyty" (nie wiem, czemu akurat tylko polskie, ale mniejsza z tym). Więc to chyba zależy tylko od świadomości słuchaczy/czytelników.

To nie jest nawet tak, że ja mam coś przeciw darmowemu dostępowi do kultury. w końcu robię webkomiksy. Po prostu za rok pracy chciałbym dostawać proporcjonalne wynagrodzenie.

Rysuję komiksy dla "satysfakcji" ale sprzedaję je dla pieniędzy.

"Ale co tam, mamy totalne szczęście, gramy co kochamy najczęściej" :)

O różnych.

2010-11-16T23:41:00.000+01:00

Podobno do kiosków wszedł już "Konstrukt", nowy komiks/magazyn/zin? Nie wiem, bo i o samym projekcie wiem niewiele. Wokół projektu powstał mały flejm, promocja jest dla mnie mocno niezrozumiała, ale samemu projektowi życzę dobrze, bo w końcu każdy komiks więcej na polskim rynku to szansa, że ten rynek nie zdechnie. Jeśli chodzi o nakłady, wydają się one nieco ryzykowne, ale szczerze? Gdyby ktoś mi zaproponował wydanie mojego komiksu w 20 tys. egzemplarzy, to też bym go z przysłowiowego łóżka nie wyrzucił.

Moje życie to od pewnego czasu na przemian czas dość intensywnego rysowania i czas intensywnego czekania na nowy pomysł przy filmach, serialach, komiksach. Jak to ktoś ujął, naturalny rytm, wdech, wydech, znowu wdech.

Ostatnio przypomniałem sobie o tym, że zawsze chciałem zrobić komiks o tematyce kryminalnej, choć nie mam bladego pojęcia, jak się do tego zabiorę. Myślałem też czy dla odmiany po ostatnich shortach nie pójść w kierunku jakiegoś sci-fi. Tak naprawdę to póki co mam w głowie chaos, który zwykle z czasem sam rodzi jakiś pomysł, wystarczy mu po prostu nie przeszkadzać.

Lekko ogarnąłem sklep na spreadshirt, nie bardzo mam głowę do takich rzeczy (nie umiałbym sprzedać politykowi maszyny do wciskania ludziom kitu). Powinienem chyba otworzyć jakiś oficjalny dział kontaktowy, gdzie można by np. zamówić sobie, jaką postać ktoś chciałby dostać na takiej koszulce, czy coś.

Rany, gdybym miał pieniądze, zapłaciłbym komuś, żeby martwił się za mnie o pieniądze.

Plany? Chciałbym coś zrobić ze swoim zawodowym życiem do Komiksowej Warszawy. Może rysowane obecnie shorty zmienią się w coś większego, jeszcze się nie poddaję w tej sprawie (choć póki co zainteresowanie jest takie sobie).

A w kąciku muzycznym:

Człowiek-Szynszyla: Dwa Słowa.

2010-11-13T02:18:00.000+01:00

"Człowiek-Szynszyla: Dwa Słowa" to komiks bardzo spontaniczny, narysowany dość szybko (cztery plansze w kolorze plus okładka w trzy dni to jak na mnie niezłe tempo), oraz, co tu dużo mówić, pod wpływem emocji. Przyznam, że w tej historii Człowiek-Szynszyla wyraża moje dość subiektywne odczucia na temat różnych ludzi, których pozwolę sobie nie wymieniać z nazwisk, ale których serdecznie z tego miejsca pozdrawiam.

Co do ostatniej planszy... jest to coś, co chyba każdy rysownik komiksów, zwłaszcza wychowany na superbohaterach, prędzej czy później zrobi, a przynajmniej spróbuje. Nawiązanie, które można wykorzystać tylko raz, może dwa. Mam nadzieję, że nie zmarnowałem swojego razu.

Wracając do tematu. Może ja się za bardzo przejmuję pewnymi rzeczami. Nawet na pewno. Nie jestem już za cierpliwy, może się starzeję.

Czekam/Nie czekam #3: Superman/Captain America

2010-11-06T21:13:00.000+01:00

A rysunek zrobiłem z Red Skullem, a co.

Oba filmy w jednym poście, bo bohaterowie podobni i moje obawy co do nich podobne.

Zarówno Kapitan jak i Superman kojarzeni są raczej z amerykańską propagandą i powiewającą flagą. Ich kostiumy raczej trudno traktować poważnie, zwłaszcza w filmach wtłaczanych w popularną w ostatnich latach formułę realizmu za wszelką cenę. Obaj mają jednak potencjał bycia całkiem interesującymi postaciami, co od czasu do czasu pokazują co bardziej pomysłowi scenarzyści komiksowi.

Jeśli chodzi o Supermana, moja ulubiona historia z jego udziałem to "Secret Identity", daleka co prawda od pierwowzoru, ale zachowująca to, co z niego najważniejsze. Kapitana Amerykę znam dość słabo, ale polubiłem go w serii "The Ultimates"

Co do filmów wiadomo póki co niewiele. Reżyserią "Supermana" ma się zająć m.in. Christopher Nolan, co chyba wróży dobrze, choć boję się, że film jak "Mroczny Rycerz" może być przekombinowany. Reżyser filmu, Zack Snyder to zapowiedź produkcji efektownej, ale być może również nieco kiczowatej, a tego chyba przede wszystkim chcielibyśmy uniknąć.
Reżyserem "Kapitana" jest Joe Johnston, reżyser m.in filmu "The Rocketeer" i ta odnaleziona na IMDB informacja napełniła moje serce nadzieją. Poza tym o filmie mało wiadomo. Rolę główną zagrać ma Chris Evans, nerdzi narzekają, "że przecież on grał Human Torch'a, bla bla bla", a ja uważam, że to dobrze, bo to znaczy, że Marvel chce jak najszybciej zapomnieć o FF.

Czekam, czemu nie.

Short #2: Mistrz Ro.

2010-11-06T15:33:00.000+01:00

Wczoraj udało mi się skończyć i wrzucić na serwer kolejny komiks, czteroplanszowy short "Mistrz Ro". Jak już wspomniałem, pierwotnie zakładałem, że zrobię serię komiksów umieszczonych w jednym uniwersum, ale powiązanych ze sobą w jak najmniejszym stopniu. Oczywiście nic mi z tego nie wyszło, wspólne wątki między pierwszymi dwiema historiami są dość istotne i zapewne będą się ciągnąć dalej. Zastanawiam się, czy nie zgrupować tych shortów pod jakimś wspólnym tytułem, aby to wszystko wygodniej się czytało. Zobaczymy, póki co nie ma jeszcze takiej potrzeby.

Ostatnio wróciłem do zabawy z rysowaniem przy pomocy flashowego narzędzia serwisu RMD. Bywa ono trochę irytujące, ale możliwość odtwarzania procesu powstawania rysunku to wciąż fajna sprawa jak dla mnie.
Poniżej trzy ostatnie prace: Aang (bohater kreskówki The Last Airbender), tytułowa "Pięść Amgzai'a", oraz rysunek, który podoba mi się najbardziej z Afro Samurajem w roli głównej. (miniatury odsyłają do odpowiednich prac).

Kiedyś słuchałem...

2010-11-03T16:47:00.000+01:00

kolejny zespół, który lubiłem swego czasu. Powiem więcej, ubawiłem się oglądając ten teledysk, który uruchomił we mnie chyba jakiś sentyment.

Short: Pięść Amgzai'a.

2010-10-30T23:29:00.000+02:00

Ok, pierwszy short jest już dostępny na stronie. W końcowej fazie pracy byłem już nieco zmęczony, więc mogłem trochę namieszać w dialogach lub grzebiąc w html'u (sam już zauważyłem parę braków w interpunkcji). No cóż, miesiąc pracy, siedem plansz, mogę chyba powiedzieć, że jestem zadowolony. Short ten nie jest może jakimś przełomowym dziełem, ale chyba jest niezły. Tworząc go (zwłaszcza na początku) miałem jazdę na Zorro i tym podobne klimaty, co pewnie trochę widać, jest tam też trochę steampunku (czy raczej tego rodzaju technologii).

W zanadrzu mam jeszcze shorta #2. Początkowo zakładałem, że choć umieszczone we wspólnym uniwersum, poszczególne historie nie będą ze sobą na razie powiązane. Oczywiście nic z tego nie wyszło. No ale to zobaczycie za jakiś tydzień.

Czekam/nie czekam #2: Scott Pilgrim vs the World.

2010-10-30T12:44:00.000+02:00

Przynajmniej w społeczności komiksowych geeków wokół tego filmu (a może przede wszystkim komiksu) powstało sporo szumu. To właśnie ten szum w dużym stopniu zniechęcał mnie długo do przyjrzenia się historii Bryana Lee O'Malley'a. Kiedy już spróbowałem, muszę powiedzieć, że odpuściłem dość szybko. Przez pierwsze 50 stron komiks nie zainteresował mnie niczym, warstwa graficzna jest też raczej nie w moim guście. Mimo to jednak spora liczba znajomych utrzymuje, że Scott Pilgrim to najlepszy wynalazek ludzkości od czasu sandałów. Nie wiem, może gdybym przebrnął odrobinę dalej w komiksie zaczęłoby się dziać coś ciekawego. Nie wiem.
Pewną nadzieję stanowi dla mnie film, który komiks O'Malley'a przekłada na bardziej przyjazny dla mnie (czytaj: mniej mangopodobny) język graficzny. Zwiastuny nie były za ciekawe, rozbawiła mnie w nich tylko jedna scena. Mimo to jednak jestem ciekaw tego filmu. Można rzec, czekam.

PS.: Jeszcze parę słów na temat hype'u. To zjawisko odstrasza mnie od zaznajamiania się z różnymi tworami (pop)kultury odkąd pamiętam. Ja nie lubię skrajności. Denerwuje mnie, że (zwłaszcza przez internautów) filmy/komiksy/muzyka są często oceniane w dwustopniowej skali: albo totalne gówno, albo absolutna zajebistość. Tymczasem są one w większości przeciętne. Na tym polega przeciętność, na byciu blisko średniej, standardu. Każdy film ma plusy i minusy, trafia w gust czy chwilowe zapotrzebowanie u jednych, a u innych nie.
Owszem, ja tez często mocno się czymś jaram i przez parę dni podchodzę do sprawy bardzo emocjonalnie, ale zwykle po paru dniach się ogarniam. I w miarę możliwości staram się mówić "mój ulubiony" zamiast "najlepszy".
Nie mam nic przeciwko fanom, ale fanboje bywają męczący, zwłaszcza po paru miesiącach.

Kiedyś słuchałem...

2010-10-30T12:10:00.000+02:00

... czyli jakiej muzyki słuchałem kilka/kilkanaście lat temu. Część pierwsza.

Czekam/nie czekam #1: Machete

2010-10-15T23:15:00.000+02:00

Ponieważ ostatnio na blogu nieco przycichło, a nie chcę pisać tylko o swojej depresji i blokach twórczych, postanowiłem spróbować ruszyć z dwoma, być może stałymi seriami postów. Pierwsza, to lista filmów, na które czekam lub nie, krótkie teksty o moich oczekiwaniach i obawach z nimi związanych. Do każdego tekstu chciałbym dodać przynajmniej jakiś mały szkic. Druga seria ma być związana z muzyką i być może ujawni pewne szokujące informacje o tym, czego to słuchałem parę lat temu.

Ok, to jedziemy.

Czekam/nie czekam #1: Machete.

Po tym, jak jego fałszywy zwiastun pojawił się w "Grindhouse" i okazało się, że Rodriguez rzeczywiście chce ten film zrobić, jarałem się. Aczkolwiek jakiś czas przed premierą zacząłem się zastanawiać, czy aby to, co trwa dwie minuty i jest fajnym pastiszem przerysowanego kina akcji, będzie równie fajne gdy rozciągniemy to na półtorej godziny. Wydaje mi się, że niekoniecznie. Mimo wszystko jestem ciekaw (film miał już chyba premierę, ale nie u nas?).

Szukam stylu.

2010-09-30T23:55:00.000+02:00

To już chyba z półtora roku mojej rysowniczej impotencji. Nie lubię. Dziś próbowałem pobawić się różnymi metodami rysunku, sam nie wiem.

1. Od pewnego czasu chcę się spróbować z cartoonem. Byłoby łatwiej, gdybym umiał wymyślać paski komiksowe, ale nie umiem. A może odwrotnie, może właśnie dobry pomysł to dłuższa fabuła z taką grafiką? Co z tego, skoro i tak w połowie przerwę pracę.
2. Nie wiem, co to miało być, bazgroły jakieś. Nie podoba mi się.
3. Tu rysunek wygląda jak większość moich prac chyba,ale zrobiony jest zupełnie odmienną metodą. Najpierw zrobiłem w photoshopie rysunek w szarościach, z zachowaniem szkicu, później go podkolorowałem. Wynik jest chyba ok.

Pozdrawiam.

P.S.: Za to przypominam, że na MFKiG dorwać możecie jedną z niewielu rzeczy, jakie cudem udało mi się zrobić ostatnio, czyli "Człowieka-Szynszylę" w nowym "Kolektywie".

rys

2010-09-28T22:53:00.000+02:00

Ostatnio nie mam głowy do niczego, jako próba powrotu do rysowania powstało to, co poniżej.

Na MFKiG mnie nie będzie, jak zwykle.
Elo Opole.

bla bla 2

2010-09-19T23:51:00.000+02:00

Z tego mojego nie pisania o polityce to chyba nic nie będzie. Tylko włączę tv albo wejdę na facebooka i już coś musi mi zepsuć dzień.
Jakiś czas temu na fb ruszyła akcja promująca petycję przeciwko podniesieniu stawki VAT na książki.
"Przez CAŁY WRZESIEŃ zbieramy podpisy pod petycją do władz naszego kraju o podjęcie działań mających na celu utrzymanie zerowej stawki VAT na książki. Z położeniem nacisku argumentacji na nieodwracalne cywilizacyjne skutki wprowadzenia tego podatku."
Potem ruszyła petycja przeciwko tejże petycji.
"My niżej podpisani, oburzeni roszczeniową postawą różnych lewackich gamoni i dramatycznym tempem zadłużania naszego kraju przez reżim Tuska i jego poprzedników, żądamy:

- wprowadzenia jednolitej stawki VAT 23% na wszystkie towary do czasu zrównoważenia budżetu
- drastycznego ograniczenia wydatków
- postawienia wszystkich ministrów finansów (za wyjątkiem LB), ministrów skarbu, przekształceń własnościowych, rolnictwa, pracy i polityki społecznej, oraz premierów rządu RP od roku 1989 przed Trybunałem Stanu"

Hmm... Co do pierwszej akcji, choć popieram jej ideały, nie do końca się zgadzam, o czym już chyba wcześniej wspomniałem. Dlaczego? No cóż, jeśli już mamy dyskutować z Brukselą, to wypadałoby nie ograniczać akcji tylko do polskich wód Internetu, a raczej spróbować rozszerzyć akcję na całą Unię Europejską. Po drugie, nie podoba mi się uprzywilejowanie książek jako dziedziny kultury. Podatek VAT na filmy i książki powinien być taki sam. Podobnie jak na obrazy czy muzykę. Po trzecie, jeśli już ograniczamy się z petycją do obszaru Polski, a więc negocjujemy z polskim rządem, próbujmy raczej namówić ich na przeznaczenie dochodów z kultury na kulturę. To chyba ma większe szanse powodzenia.

Akcji numer dwa nie umiem traktować poważnie. Sam wstęp składa się z wyzywania ludzi od lewaków*, dramatyzowania i żądania postawienia kogo się tylko da przez Trybunałem Stanu (nie znam poglądów politycznych twórcy anty-petycji, ale ta retoryka w dość oczywisty sposób kojarzy mi się z JKM**), no i oczywiście najważniejszego, żądania 23% stawki VAT na wszystko. Z czysto ekonomicznego punktu widzenia ma to może sens, nie wiem. Tylko że tak naprawdę jest to marnowanie energii.

Jeśli statystyczny Polak kupuje 1,5 książki rocznie (tak słyszałem, nie zajmuję się statystykami, słyszałem już że 0,5 i że 2 i sam nie wiem, w co wierzyć) i powiedzmy, że dotyczy to 30 mln dorosłych ludzi, niech to będzie książka za 40 zł (tyle kosztuje ostatnio przeze mnie kupiona) 23% VAT na ksiązki da budżetowi 400 mln zł. W skali kraju trochę mało. Choć mówi się, że grosz do grosza...
Ja jednak jestem zwolennikiem legalizacji i opodatkowania (nawet wysokiego) marihuany. Tu już statystyk kompletnie nie znam, ale niektórzy twierdzą, że dałoby to 2-3mld zł dochodu. No ale co kto woli.

Nie boli mnie tu nawet perspektywa wzrostu cen książek/komiksów (od lat wydawcy głowią się, jak tu obniżyć ceny o złotówkę czy dwie, jak zejść z ceną komiksu poniżej 10 zł, ale kogo obchodzą te lewackie fanaberie), co raczej ignorowanie pozytywnego wpływu kultury na całą resztę gospodarki.

No i przecież ludzie w tym kraju śpią na książkach, pędzą do księgarń gdy tylko dostaną wypłatę. Jacyś naiwni lewacy mogliby nawet powiedzieć, że ludzie mogą przestać kupować droższe książki, ale tu mamy haczyk! Jeśli podniesiemy ceny podręczników szkolnych, to rodzice i tak będą je kupować, bo nie będą mieli wyboru! Genialne!

*Coś jeszcze miałem napisać, a, tak. Nie rozumiem, co to znaczy "lewak". To ma coś wspólnego z lewicą? Tylko, że pojęcia lewicy i prawicy w tym kraju też mi się mieszają. No bo mamy tu PO, partię liberalną podnoszącą podatki, PiS partię antykomunistyczną, która straszy biednych uciskiem bogatych i prywatyzacją, mamy konserwatystę, który chce legalizować narkotyki (JKM), partię ludowo-rolniczą, której szef pasjonuje się technologią i komputeryzacją, ma nikłe poparcie a jest wicepremierem (PSL), a szef lewicy baunsuje z blond bliźniaczkami w rapowych teledyskach i wszystko jasne. A ja tego nie ogarniam. I chyba nawet nie mam ochoty.

**kiedyś nawet na niego zagłosowałem, z nieco skomplikowanych przyczyn (sprzeciw wobec obecnej dwupartyjności w polskiej polityce, a na Napieralskiego nie zagłosuję, a założyłem, że JKM i tak nie wygra), mniejsza z tym.

bla bla

2010-09-19T09:20:00.001+02:00

Niedziela, godzina 08:42. Nie położyłem się jeszcze spać. Bo tak. Ostatnich parę dni spędziłem albo oglądając filmy, albo rysując.
Jeśli chodzi o to pierwsze, obejrzałem m.in. "Znak Zorro" z 1940, który, jak się okazuje, ciągle lubię. Od pewnego czasu mam nastrój na historie w tym klimacie, co chyba odbija się w pewnym stopniu i na tym, co rysuję.
A jeśli chodzi o komiksy, to siedzę obecnie nad zapowiadanym wcześniej tak-trochę-steampunkowym-czy-coś-szortem. W tej chwili szacuję zakończenie pracy na koniec miesiąca, a historie na osiem plansz. Mała zajawka poniżej:

Narysowanie jednej planszy komiksu w moim przypadku trwa ok. 2-3 dni. Tymczasem największy odzew dostają pierdoły, które robię na szybko. Jak np. wrzucony parę dni temu pasek "Człowiek-Skurwysyn", czy "DD reporter", które trafiły na Wykop (DD dostał też Digart Dnia, ale to akurat traktuję jako swoisty wyraz poczucia humoru ze strony moderacji). Dodatkowe wejścia na stronę to zawsze miła niespodzianka, ale to też nieco irytujące, że rzeczy robione "na odwal" czy jako żart dla znajomych, trafiają do ludzi łatwiej, niż te, nad którymi siedzę tygodniami. No cóż, życie. Cozrobisznicniezrobisz.

Na własne pocieszenie dodam, że "All Along" też miał sporo wejść. No i jestem wyjątkowo (jak na mnie) optymistycznie nastawiony do nadchodzącego, wspomnianego na początku (na razie nie nazwanego) szorta.

Pozdrawiam. Elo Krzywo Opole.

To ptak! To samolot! Nie, to...

2010-09-13T21:52:00.000+02:00

Próbuję się zabrać za kolejny komiks, ale kompletnie nie mogę się skupić (od pewnego czasu to u mnie norma), to z nudów narysowałem coś takiego.

Clock Tower

2010-09-12T19:43:00.000+02:00

Fun fact: 2 tygodnie rysowania daje komiks, którego czytanie trwa trochę poniżej minuty. No cóż, życie.

Kącik muzyczny.

2010-09-11T01:32:00.000+02:00

Nie jestem zbyt na bieżąco z muzycznymi nowościami, żałuję, że nie słyszałem tego wcześniej. Mimo, że nie jestem fanem wszystkich występujących w klipie artystów, tu akurat podoba mi się całość. Ten kawałek odwrócił mój dzisiejszy nastrój o 180 stopni.

Dzień Birama.

2010-09-09T00:08:00.000+02:00

Spostrzeżenie dnia: Moja strona internetowa jest odbiciem mojego życia. Wygląda chujowo, a ja nie mam pomysłu co z tym zrobić.

Różnica jest taka, że stronę może uda mi się doprowadzić do ładu.

"Ileż to razy w myślach osiągałem wszystko. Udało mi się tylko nie być komunistą."

Zmęczony jestem, właściwie tuż po obudzeniu już chce mi się spać. I wszystko mnie wkurwia. Nie wiem, po co to robię, co robię, o ile coś robię. Zawsze mam wrażenie, że ludzie mówią do mnie jakimś innym językiem, że w sposób naturalny poruszają się w tych wszystkich regułach, zwyczajach, niepisanych umowach, których ja nie ogarniam. Siedzę w domu i nie ogarniam.

"Jeszcze mnie tu zabiją te miejscowe lumpy. Jakby co to się wyprę, albo zgolę wąsa. I znowu zachowuję się, kurwa, nieasertywnie, ja pierdolę! Czy ja jestem wariatem? "

Czasami myślę, że powinienem zacząć brać jakieś leki. Najlepiej dużo. I przestać oczekiwać.

"– Widzę taką alternatywę dla pana. Albo proszki uspokajające i nasenne, albo, i to uważam za jedyną drogę, długotrwałą i bardzo bolesną dla pana psychoanalizę.
– Dlaczego bolesną?
– Bo może dowiedziałby się pan o sobie rzeczy...
– Nie sądzę, by ktoś mógł przedstawić mnie w gorszym świetle niż ja sam siebie widzę."

Niespotykanie spokojny człowiek.

2010-09-05T20:37:00.000+02:00

Z tego co kojarzę, członkinie ruchu feministycznego walczyły kiedyś (lub wciąż walczą) o powstanie żeńskich odpowiedników różnych nazw zawodów. I chociaż nazwy takie jak doktor, czy kowal nie mają jeszcze swoich żeńskich wersji, coś w tym kształcie stanowić może dla słowa buc drugie słowo, czyli bucówa. Ok, może nie jest to określenie kobiety-buca, a raczej wykonywanej przez buca czynności, na dodatek dość potoczne, ale jak się nie ma co się lubi, to się korzysta z tego, co się ma. A panie z serwisu Comix Grrrlz (nigdy nie wiem, przez ile "r" się to pisze) z bucówy korzystają bardzo chętnie. Czy też raczej ją praktykują.

Od jakiegoś czasu w serwisie CG publikowane są różne dziwne teorie. Teorie, które odbieram jako dość personalny atak, mimo, że żadna z nich nie odnosi się bezpośrednio do mojej osoby. Uważam, że komiks "Ścięta Głowa Marii Antoniny" jest chujowy. Podstawą mojej opinii jest wszystko, czego się nauczyłem przez kilkanaście lat rysowania komiksów, pięć lat publikowania swoich prac w sieci, zbierania opinii, rad, wniosków. en komiks jest słaby, źle narysowany, kompletnie bez pojęcia o ludzkiej anatomii, użyciu koloru, języku komiksu. Mógłbym wyliczyć po kolei co nie podoba mi się w każdym kolejnym kadrze. Ale nie o to chodzi. Nawet nie o to, że komiks jest słaby, każdy z nas narysował kiedyś coś słabego (ja ostatnio wczoraj wieczorem). Ale nóż mi się w kieszeni otwiera, kiedy ktoś uparcie próbuje mi wmówić, że wszystko co wiem o komiksie mogę sobie w dupę wsadzić, bo się nie znam, bo jestem facetem. Ok, przyznaję się, winny.

A oto oficjalne oświadczenie (oryginalnie był to mój komentarz pod jednym z wywiadów na CG, niestety nie przeszedł ostrej selekcji na wejściu, być może miał nieodpowiednie buty albo bluzę z kapturem):

W pełni się zgadzam z powyższymi zarzutami wobec środowiska komiksowego. Nikomu o tym jeszcze nie mówiłem, ale ja kiedyś, jak każdy mały chłopiec, chciałem zostać alfonsem. To oczywiście wszystko wina hip hopu i gier komputerowych, ale to już jakby wiadomo. Miałem tylko jeden problem, handel kobietami to rzecz jasna dochodowy interes, ale trzeba też sporo na wejściu zainwestować, kupić sobie cadillaca, kapelusz, futro. To wszystko kosztuje. Potrzebowałem szybkich, łatwych, a przede wszystkim dużych pieniędzy. Dlatego postanowiłem rysować komiksy. Teraz ja i moi kolesie mamy władzę, prestiż i kasę i nie zamierzamy się nimi dzielić z kobietami. Zwłaszcza, że przy okazji mogłoby wyjść na jaw, że nie potrafimy rysować, a one owszem.

A tak już serio chciałbym jeszcze zaznaczyć, że nie polemizuję z wszystkimi tezami postawionymi na łamach CG, bo pewnych rzeczy/wydarzeń zwyczajnie nie widziałem i nie chcę się o nich wypowiadać (mówię tu głównie o felietonie Osy). Natomiast walce z urojoną dyskryminacją poprzez prawdziwą generalizację i chamówę mówię stanowcze spierdalaj.

P.S.: Może i żadna z adresatek tego nie przeczyta, ale ponoć tłumienie emocji niezdrowe jest.

miałem sen

2010-08-30T10:47:00.000+02:00

Wstałem dosłownie kilka minut temu. Tuż przed tym miałem sen i jest to oficjalnie najbardziej idiotyczny sen jaki miałem w tym roku. Razem z grupą ludzi pisałem pracę magisterską* w małej ciasnej salce. Pilnował nas mój były wuefista, a ja miałem mnóstwo długopisów, ale żaden nie chciał pisać**. Na wszystko mieliśmy 10 minut, a ja nawet nie znałem tematu, więc napisałem wierszyk o człowieku, który pływał łóżkiem po jeziorze. I wymyśliłem go w całości w trakcie tego snu, linijka po linijce, stąd bardzo szybko po obudzeniu się chciałem go gdzieś zapisać, niestety większość zapomniałem. Udało mi się zapamiętać tylko końcówkę. Przypominam, że główny bohater płynie po jeziorze, na łóżku. Wyobrażałem go sobie z takim wiosłem jak gondolierzy w wenecji, ale wierszyk o tym nie wspominał.

"...a na koszulce miał taki, niech każdy zapamięta,
nadrukowany napis "wybór prezydenta",***
a jeśli nie wierzycie, powiem raz jeszcze na bis,
facet miał na koszulce "Abe Lincoln would wear this"."

*ja przecież nawet nie studiuję, nie powinienem mieć lęków z tym związanych, może za dużo ostatnio słyszę na ten temat
**za to sny związane ze szkołą mam dość często
***w tym momencie w śnie pojawił się stereotypowy brytyjski dżentelmen, który za pomocą radiostacji z czasów IIWŚ zaczął łapać kontakt z Londynem
Co do wierszyka, był w całości ponad dwa razy dłuższy, nie wiem, czy naprawdę go wymyśliłem przez sen, czy tylko coś "odtworzyłem".

Świat oszalał.

2010-08-27T14:58:00.000+02:00

Smutny to dzień dla społeczności komiksowej, gdy oto kolejne kobiety zapowiadają swoje komiksowe debiuty. A takie właśnie potworności dzieją się na blogu Ziniola. Gdzie te wspaniałe czasy, gdy komiksiarze byli brzydcy, zarośnięci i jedli mięso własnoręcznie zaduszonych niedźwiedzi? Czasami czuję, że te wspaniałe tradycje kultywuję już tylko ja.

W sieci pojawiły się już zapowiedzi nadchodzącego, siódmego numeru Kolektywu, do którego dorysowałem swoje parę groszy. Na stronie oficjalnej jeszcze nie widzę konkretów, ale za to Aleja Komiksu oferuje zapowiedź wraz z zestawem przykładowych stron.
Wśród nich znaleźć możecie również jedną mojego autorstwa, chyba moja ulubioną (na pewno najwięcej się nad nią napracowałem), choć może jako zajawkę wybrałbym coś innego. No ale skoro akurat ta plansza "wyciekła", to niech będzie.

28 sierpnia, czyli o ile się nie mylę jutro, Dzień Publicznego Czytania Komiksów. Polscy komiksiarze wykorzystać chcą ten dzień, by czytając gdzieś w okolicach Sejmu, zaprotestować przeciwko podwyżce VAT-u na książki, a konkretnie (z tego co zrozumiałem), zasugerować by zdobyte po tej podwyżce pieniądze państwo przeznaczyło na promocję czytelnictwa w Polsce.
Ja osobiście byłbym za przeznaczeniem ich nie tyle na promocję czytelnictwa, bo to studnia bez dna, a raczej na rozwój kultury. Nie tylko książki czy komiksu, bo dla mnie twierdzenie, że książka jest medium ważniejszym, czy, o zgrozo, mądrzejszym od innych zalatuje lekkim snobizmem.
Nie wiem, czy sam wezmę czynny udział w jutrzejszym "święcie", bo ja się ciągle wstydzę czytać publicznie (jak zresztą bardzo wielu innych rzeczy). Ale powodzenia życzę i dobrej pogody.

It's not funny, because it's true.

2010-08-26T13:28:00.000+02:00

Koszulę tego strażnika dopieszczałem przez kilkanaście minut. Zawsze się w ten sposób zapominam, co sprawia, że rysuję każdą plansze dwa razy dłużej, niż to powinno trwać.

Back to the shorts?

2010-08-20T10:53:00.001+02:00

Znowu myślę o tym, by zacząć rysować krótkie historie osadzone w jakimś wspólnym świecie. Na luzie, bez ciśnień. Jeszcze nie do końca wiem, o czym, choć dzisiaj parę mglistych pomysłów przyszło mi do głowy. Przede wszystkim na wygląd samego świata, który mógłby być mieszanką elementów fantasy i steampunku. Chciałbym mieć uniwersum, które powoli mógłbym rozbudować, no i przede wszystkim zamiast robić jednoplanszowe aktualizacje, wrzucać całe, skończone historie.

Na mojej stronie od jakiegoś czasu znajduje się link do sklepu na Spreadshirt, który ciągle przypomina mi, że powinienem go reanimować, może nikt z tego nie będzie korzystał, ale czułbym się lepiej, gdybym wiedział, że są tam wzory nowsze niż te sprzed dwóch lat, na dodatek dość słabe.

Możliwe, że światkiem komiksowym wstrząśnie niedługo nowa afera. Na szczęście ja nie mam zielonego pojęcia, kim jest Krzysztof Skrzypczyk i czemu używa takich dziwnych słów (choć nazwisko jakbym skądś kojarzył). link

Za to ostatnio śpię w dzień i nie oglądam wiadomości i mniej się denerwuję i pogoda ładna.

I ja na razie planuję jednak jechać na MFK. To już w końcu bliżej niż dalej.

Pewnie coś jeszcze miałem napisać ale zapomniałem.

Jeszcze kącik muzyczny, czyli co mi się wkręciło dziś rano.

Influence meme

2010-08-19T04:18:00.000+02:00

Z DeviantARTa wzięte. Lista rzeczy, które w jakis sposób mnie inspirowały/inspirują. W trakcie wypełniania zdałem sobie sprawę, że mógłbym wszystkie okienka wypełnić różnymi wersjami Batmana. No ale opamietałem się w porę na szczęście.

Jak rysować komiksy?

2010-08-18T02:31:00.002+02:00

Taki tutorial, który zrobiłem w ostatnich dniach, choć tutorial to może nieodpowiednie określenie. Ot, trochę pobieżny opis najbardziej podstawowych elementów komiksu. W zamierzeniu pierwsza z kilku części. Chociaż nie wiem, czy komuś się to przyda, głównie dlatego, że nie wydaje mi sie, bym był dobry w opisywaniu takich rzeczy jak proces twórczy :D

Udało się.

2010-08-14T05:58:00.000+02:00

Projekt, który robiłem z myślą o najbliższym Kolektywie narysowany. Ostatni dzień rysowania komiksu z deadlinem to zawsze u mnie ciężki dzień. Wychodzą ze mnie wszystkie stresy, więc robię się jeszcze bardziej aspołecznym bucem niż zwykle, zwykle nie jem, żeby nie marnować czasu, wszystko mnie denerwuje i marzę o tym, zeby dotrzeć wreszcie do mety.

Obiecałem sobie nie mówić za wiele o komiksie, dopóki go nie skończę. Głównie ze względu na moją skłonność do przerywania projektów w połowie. Chcę wiedzieć, że mam do zaoferowania konkretną, skończoną historię, zanim zacznę robić szum.

Skoro już mam całość, mogę o komiksie powiedzieć odrobinę więcej. Jest to pierwsza po rocznej przerwie (ukończona) historia jaką zrobiłem z Człowiekiem-Szynszylą w roli głównej. Jak niektórzy z was wiedzą, rysowanie jego przygód jakiś czas temu zaczęło mnie męczyć, nie miałem pomysłów. Teraz wróciłem do Nowego Forku z nieco świeższym umysłem, a efekty ocenicie sami, miejmy nadzieję, w październiku.

A, no i dziękuję wszystkim, którzy pomagali mi w pracy staropolskim "rysuj, kurwa". Peace.

Co u mnie.

2010-08-07T23:25:00.000+02:00

Obejrzałem wczoraj powtórki z zaprzysiężenia prezydenta. Posłowie PiS oczywiście przyszli, ale nie bili braw. Kojarzy mi się to z tym kolesiem, który stał na widowni na koncercie Peji i pokazywał mu palec.
Oprócz tego coraz częściej słyszę o "odwracaniu uwagi". Każdy news, nawet z zagranicy, to teraz odwracanie uwagi od nieudolności i porażek rządu. Nawet, gdy na WP pojawiła się wzmianka o znalezieniu gdzieś w USA wartego całkiem sporo komiksu, jakiś skrajny idiota w komentarzach zaczął się pluć: "dlaczego piszecie o głupawych komiksach, a nie o wyrzucaniu milionów w błoto przez Obamę, odwracanie uwagi, bla bla bla". Cytat może niezbyt dokładny, ale oddaje sedno. Tak, bo wszyscy teraz nic innego nie robią, tylko kombinują, jak tu odwracać uwagę Polaków od różnych spraw. Ja wiem, że jest to wybieg czasem stosowany, zwłaszcza w państwach totalitarnych, ale nie popadajmy w paranoję. Jak ktoś się interesuje podwyżką podatków, to się interesuje i wie.
Z tymi podatkami to też szał. Ja się osobiście jakoś specjalnie nie martwię, że nagle zaczniemy głodować przez ten 1%. Już bardziej martwi mnie wzrastająca liczba urzędników.
Dobra, chrzanić politykę, teraz poważne sprawy, czyli komiksy. Cisnę czwartą planszę komiksu do Kolektywu, z jakiegoś powodu miałem straszny zastój przy pierwszym kadrze, który wcale aż tak skomplikowany nie był. Zajęło mi to chyba dobę. Po czym dzisiaj drugie tyle zrobiłem w 2-3 godziny. Nie wiem, czasami ponosi mnie przy dopieszczaniu szczególików, zwłaszcza przy kolorowaniu. Potem oczywiście tego i tak nie widać. Zwłaszcza tu, bo przecież komiks wyślę i tak w szarościach.
Zdałem sobie sprawę, że dawno nic nie czytałem. Trzeba będzie w wolnej chwili nadrobić zaległości. Miałem kupić wszystkie dostępne tomy "Lucyfera", zaciekawiła mnie zapowiedź (drugiego tomu) komiksu "RG", o którym szczerze mówiąc dotąd nie słyszałem, ale wygląda nieźle. Chciałbym też kupić coś z tematyki superhero.
No i MFK na horyzoncie. Nie wiem, czy pojadę. Ale jeśli pojadę, to wydam zapewne resztki kasy.
Mam jeszcze zaległe (bardzo) zlecenie a więc i potencjalny dopływ hajsu, zobaczymy.

Kącik Muzyczny.

2010-08-05T15:40:00.000+02:00

W dzisiejszym kąciku muzycznym człowiek, który powinien był zagrać w Drużynie A.

A jeszcze w ramach raportu z postępów prac komisji kolektywowej, pojawił się mały zgrzyt jeśli chodzi o planszę trzecią, ale chyba da się wszystko poskładac do kupy. Teraz siedzę na 4-tą.

Cały czas do przodu, staramy się.

2010-08-04T19:33:00.000+02:00

Sobie i innym przypominam o zbliżającym się kolektywowym deadlinie. Półtora tygodnia, kuźwa. Zrobiłem już trzy plansze swojej historii, myślę, że jeszcze drugie tyle (lub więcej) zostało, co sprawia, że wreszcie zaczynam czuć lekką presję czasu (zawsze jestem optymistą, jeśli chodzi o terminy, co sprawia, że zabieram się za wszystko na ostatnią chwilę, inaczej nie umiem).

Prace trwają. Jeśli nie zdążę na deadline, komiks trafi do sieci, co już wcześniej pisałem, ale na razie chciałbym jednak zdążyć. W końcu trzeba coś robić w ramach zżerającego polski komiks kolesiostwa i masonerii. I dyskryminowania kobiet, rzecz jasna. Moje trzy ulubione rzeczy.

Miałem nic nie wrzucać, ale moja wewnętrzna attention whore płaci i wymaga, w związku z czym powyższy kadr (z którego uprzednio wyjąlem to i owo).

K jak...

2010-08-03T18:07:00.001+02:00

Narysowane pod oczywistym wpływem trwającej już jakiś czas akcji pod Pałacem Prezydenckim. Niedawno obchodziliśmy rocznicę bitwy pod Grunwaldem, a ja dzisiaj zacząłem się nad tym zastanawiać. Moje wnioski są takie, że to, czego uczy się dzieci w polskich szkołach to nie do końca prawda. Krzyżacy wcale nie przegrali, bo przecież minęło 600 lat, a to wszystko, co Zakon Krzyżacki sobą reprezentował ma się w Polsce całkiem dobrze. Zresztą nie tylko w Polsce. Wciąż mamy fanatyków, którzy wiedzą lepiej niż sam Jezus, na czym polega prawdziwa wiara. Wciąż są "prawdziwi", walczący z "nieprawdziwymi". Określenie "prawdziwy Polak katolik" trochę mnie śmieszy, biorąc pod uwagę, że chrześcijaństwo wprowadzano w Polsce w średnio cywilizowany sposób i w formie mało przypominającej oryginał.
Nie zrozumcie mnie źle, ja rozumiem, że czasy PRL-u mogły przyzwyczaić niektórych do myśli, że państwo to ci źli, którzy nie lubią Kościoła i z którymi należy walczyć, zarówno słowem jak i na ulicach. Tylko, że to wszystko urosło chyba do przesadnych rozmiarów i poszło w niewłaściwym kierunku.

Sam krzyż zaś staje się powoli pustym symbolem, przynajmniej dla niektórych. Łatwiej zbudować pomnik jakiejś idei, niż za nią podążać. Łatwiej zbudować pomnik Jana Pawła II, niż zastosować się do jego słów. Łatwiej przekręcić jego słowa tak, by pasowały do tego, w co wygodniej nam wierzyć.

Nie wiem zresztą, może to ja nie rozumiem, nie znam się. Jestem tylko człowiekiem.

............

2010-07-23T02:31:00.001+02:00

Powyżej bardzo, bardzo wstępny etap pracy nad planszą komiksu, nad którym obecnie pracuję. Komiks robię z myślą o najbliższym wydaniu zinu "Kolektyw". Ponieważ deadline to 15 sierpnia, jest możliwe, że nie zdążę i komiks powędruje do sieci. Nie chcę na razie robić szumu i pisać co to dokładnie ma być za historia. Po prostu parę lat rysowania webkomiksów wyrabia chyba w człowieku dziwną potrzebę, by każdą pracą/projektem chwalić się natychmiast.
Mam nadzieję, że uda mi się ten komiks skończyć na czas, a traktuję to o tyle osobiście, że mogłoby to zakończyć pewien okres twórczego nieurodzaju w moim życiu.

A tymczasem mam wrażenie, że w polskim komiksie wszystko idzie do przodu. Konkurencja ostro pracuje, Sienicki i Okólski niedługo wydadzą swoją "Scientię" na papierze. Buce.

Wciąż nie zrezygnowałem z pomysłu (czy też raczej konieczności) wrzucenia starych odcinków "Czlowieka-Szynszyli" do sieci z codziennymi aktualkami, głównie dlatego, że w j. ang. części druga i trzecia jak na razie nie były publikowane.

Z rzeczy, którymi jarają się wszyscy, a ja nie: przeczytałem kawałek pierwszej części Sotta Pilgrima. Nie jaram się, podobnie jak nie jarałem się trailerem filmu. Nie moja bajka. Tzn. nie jest źle, ale szału tez nie ma.
Podobnie nie jaram się myślą że, jak twierdzą plotki (?) Elena Satine (pierwsze słyszę, ale to akurat dobrze) ma grać MJ w nowym Spider-Manie.

Chyba miałem o czymś jeszcze napisać, ale nie pamiętam.

Obiecywałem sobie...

2010-07-15T19:26:00.001+02:00

Zabawne, że na tym jednym obrazku mógłbym jechać komentując każde wydarzenie polityczne/społeczne przez najbliższych parę lat.

Ja tylko mam nadzieję, że to źli dziennikarze z Wyborczej spreparowali ten artykuł i ludzie tam opisani tak naprawdę nie istnieją.
"Mieliśmy prezydenta Lecha - prawdziwego Polaka i katolika, to go wzięli i zamordowali. A jak po północy wygrywał wybory jego dzielny brat Jarosław, drugi katolik i Polak, to je sfałszowali. Polski już nie ma." Argh...
Zauważyliście, jak szybko katastrofa, w której zginęło prawie sto osób zmieniła się w ustach niektórych w katastrofe, w której zginął tylko i wyłącznie Lech Kaczyński? Nawet się tego spodziewałem, bo takie głosy pojawiały się jeszcze w kwietniu, ale nie myślałem, że epidemia rozprzestrzeni się w takim tempie.
Tusk i Putin (Żydzi i Ruscy) chcieli zabić prezydenta? Hmm... ok. Gdybym był premierem Rosji i chciał kogoś zabić, myślę, że znalazłbym jakiś bardziej subtelny sposób, nie wymagający tworzenia sztucznej mgły i wtajemniczania w sprawę kontrolerów lotu z jakiegoś lotniska na zadupiu. Gdybym był premierem Polski i miał możliwość sfałszowania wyborów w przeciągu godziny, nie musiałbym w ogóle nikogo zabijać. No cóż.

Tak btw swój komentarz do sprawy krzyża dorzucił również Koko.

Ja sam od paru tygodni obiecuję sobie odciąć się od tego wszystkiego, katastrof, krzyży, prawdziwychpolakówkatolików, teorii spiskowych (nie zrozumcie mnie źle, często niektóre teorie spiskowe okazują się być całkiem sensowne) i całego tego syfu w tym kraju nad Wisłą. Od dzisiaj wolę interesować się UFO. Dlaczego? Bo potrzebuję trochę normalności (serio, badacze UFO mówią z o wiele większym sensem niż tamci).

to mówiłem ja, Zmyślony Niepolak Chrześcijanoagnostykopanteistocośtam.

101 post...

2010-07-13T17:53:00.000+02:00

...czyli radość, optymizm i poklepywanie się po pleckach. Żeby nie było. Wnioski z ostatnich kilku dni. Musze więcej robić, więcej rysować, wyrobić sobie nawyk w miarę regularnego rysowania. Spróbować wrócić przynajmniej do rytmu z 2008 roku, czyli 2-3 plansz/rysunków na tydzień. Muszę jednocześnie mniej od siebie wymagać. Jak coś narysuję i nie wyjdzie to nie jest koniec świata, ani nawet mojej rysowniczej kariery. A uczyć się rysunku będę jeszcze długie lata i nie mogę oczekiwać, że wszystko zrobię idealnie. Podobne podejście muszę zresztą zastosować w życiu, na co dzień. Więcej luzu.

Zabawne, że gdy studiowałem miałem zdecydowanie mniej stresu, że nic przez miesiąc czy dwa nie zrobiłem, niż teraz, gdy ani studiów ani stałej pracy nie mam. Bo wtedy wiedziałem, że sesja dopiero za parę tygodni a na razie mogę sobie pograć w NFS. A teraz codziennie wstaje z postanowieniem, że zrobię nie wiadomo co, robie mało co i jest mi z tym źle. Krótko mówiąc stres wpływa tragicznie na moją produktywność. Więcej luzu.

Od pewnego czasu chcę kupić rower. Dawno nie jeździłem, przynajmniej tak regularnie (chyba jeszcze w gimnazjum). Co prawda w mojej okolicy nie ma może świetnych tras, ale przydałoby mi się, bo moja kondycja jest tragiczna. Tak naprawdę główny problem to raczej fakt, że poszły by na to resztki kasy, jaką mam, czyli zapas, który trzymałem z myślą o wszelkich ewentualnych wyjazdach w najbliższych miesiącach z MFKiG włącznie.

Przeglądałem dziś swoją (dość skromną) kolekcję płyt i zdałem sobie sprawę, że dawno już nie słuchałem The Roots. Na koniec zatem kącik muzyczny. No i więcej luzu, cały czas do przodu, staramy się.

100-ny post

2010-07-11T23:12:00.000+02:00

Tak, setny depresyjny post na blogu. Nie wiem, czy można to nazwać okazją do świętowania, ale lepsze to, niż nic. Nie oszukujmy się, ostatnie dwa lata nie są najbardziej produktywne w moim życiu. Ponoć to naturalne, że w zyciu następują na przemian okresy lepsze i gorsze, taki wdech i wydech (jak to ujął o ile pamiętam George Carlin), sęk w tym, że ten wydech trwa u mnie już trochę długo i mam wrażenie, że zaczyna mi brakować tlenu. Sam nie wiem, to, że jest za gorąco/za zimno/za wcześnie/za późno nigdy nie ułatwiało mi zabrania się do pracy, ale ostatnio coraz łatwiej służy mi jako wymówka do przespania całego dnia. Mówię tu nie o przesypianiu w sensie dosłownym, a raczej przed komputerem. Zabawne, że dawniej spędzałem taki czas grając, teraz tylko zastanawiam się w co grać, bo i to zwyczajnie mnie nudzi.

Co do komiksów, cóż, nie rysuję tak dobrze, jak bym chciał, scenarzystą jestem słabym, co udowodnił mi "Diggs", historia, której nie udźwignąłem w sumie już drugi raz i raczej już nie spróbuję. "Krasnoluda" nie aktualizuję, bo nie mam głowy do żartów, bo te wszystkie bzdury, jakie widzę naokoło, które dawniej mnie śmieszyły i dostarczały pomysłów, teraz po prostu męczą.

Fun fact: na jedną rzecz, którą w życiu zrobiłem dobrze, przypada siedem, które spierdoliłem (policzyłem, serio). Z logicznego punktu widzenia w interesie nas wszystkich jest bym nie robił nic. To nie pesymizm, to matematyka, serio.

Od pewnego czasu jestem zwyczajnie wkurwiony. Nie wiem, na co konkretnie. Pewnie na siebie. Pewnie za dużo od siebie wymagam. Ale z drugiej strony od kogoś muszę.

No ok, skoro już ustaliliśmy, jak zjebanym jestem człowiekiem, to teraz może z innej beczki.
Ponieważ wakacje to "sezon ogórkowy" a ja muszę przenieść komiksy ze starej strony na nową, wpadłem na pewien pomysł. Wiąże się on również z tym, że comicpress wymaga, by każda plansza komiksu była przypisana do innej daty (z grubsza rzecz ujmując).

Do rzeczy. Pomysł jest taki, że "Człowiek-Szynszyla" zacząłby się ukazywać od początku, codziennie, równolegle w wersji polskiej i po angielsku, z dodatkowymi komentarzami, materiałami, rysunkami, sam nie wiem. Może coś więcej. Nie wiem, od kiedy, nie wiem nic.

P.S.:Setny post nie miał być depresyjny, sam tak wyszedł, zapewne ze względu na osobę autora.

Jeszcze słowo.

2010-06-19T00:04:00.000+02:00

Jakbym nie miał dość tego całego hałasu z wyborami, od paru dni w tv krąża spoty, w których panowie Karolak, Szyc i Jakas Kobieta, Której Nie Kojarzę przekonują nas, że nie głosowanie w wyborach to tchórzostwo.
Tak, bo głosowanie na gościa, który nie nadaje się na prezydenta tylko po to, by koleś, który nie nadaje się jeszcze bardziej nie doszedł do władzy (czyli de facto głosowanie ze strachu) to szczyt odwagi. Właśnie w ten sposób wikingowie sprawdzali swoje męstwo.
No coż, odpowiem słowami, którymi zwrócił się do Krzyżaków król Władysław Jagiełło, gdy ci, przynosząc mu dwa nagie miecze zarzucili jego armii tchórzostwo:
"A pierdolcie się z tą waszą domową psychologią".
Nie zrozumcie mnie źle, uważam, że ludzie powinni głosować. Ale uważam też, że w tym roku nie mam na kogo. Zresztą, ja w ogóle nie chcę mieć prezydenta, ani rządu, ani rządów większości, ani bezpłatnej służby zdrowia, bo coś takiego nie istnieje. Nie chcę też słuchać buców, którzy mówią "jak będę prezydentem, to będę dobry i miły i będę dążył do dialogu". Co to znaczy "jak zostanę prezydentem"? To ich charakter zależy od tego, na jakim stołku siedzą? Poza tym trochę ciężko mi uwierzyć, że PO i PiS chcą się pogodzić, więcej, mam wrażenie, że to całe gówno jest im na rękę, bo dzięki temu od paru lat w kraju panuje przekonanie, że liczą się tylko dwie partie, że są dwie strony barykady, i albo jesteś z nami, albo z nimi.

Mam wrażenie, że gdyby na kartach do głosowania była opcja "poproszę o inny zestaw kandydatów", poszedłbym głosować dużo chętniej.

Co nie znaczy, że nie pójdę.

Bitwy

2010-06-18T22:15:00.000+02:00

Wojna na Bitwach Komiksowych dobiega końca, mogę więc chyba pokusić się o pewne jej podsumowanie. Co prawda wynik mojej ostatniej potyczki nie jest jeszcze przesądzony, ale nie w tym rzecz.

Od początku. Jakiś czas temu, jeszcze gdy BK wystartowało w wersji 2.0 przez jakiś czas brałem w nich udział. Potem szeregi bojowników zaczęły się wykruszać, co niestety miało raczej negatywny wpływ na średni poziom bitew. Dodatkowo coraz częściej miałem wrażenie, że publiczność Bitew szuka w komiksie czegoś innego, niż ja.
Ja oczekuję od komiksów pewnego poziomu nie tylko na polu fabuły (czy w przypadku pasków, puenty), ale też w rysunku. Tymczasem na BK jest pewna grupa ludzi, która warstwę graficzną zwyczajnie olewa, a w fabule liczy się "randomowość" (kolejne pojęcie, które mnie boli, ale o tym może w oddzielnym wpisie). Ich wola, ale to sprawiło, że na BK zwyczajnie odechciało mi się zaglądać.

Niedawno administracja BK zainicjowała Wojnę, czyli rozgrywki między dwiema drużynami: Kongregacją Ślepych Rysowników i Jednego Scenarzysty Bez Ręki oraz Drużyną Niesamowitych Cweli. Postanowiłem spróbować udziału w Bitwach raz jeszcze.
Przez pewien czas zastanawiałem się nad tym, jaką taktykę walki przyjąć. Nie jestem najlepszy w tworzeniu luźnych pasków, całe życie robiłem komiksy fabularne. Pierwszy pasek w życiu narysowałem chyba w ramach projektu "Więcej niż 25 głupich komiksów", czyli w roku 2007. Również w trakcie Wojny rozważałem, czy nie postawić na zrobienie serii pasków połączonych wspólną fabułą. Na początek musiałem stworzyć sobie jakieś bojowe alter ego. Przyznam, że przedstawianie siebie w roli głównej jako hulkopodobnego wojownika jest trochę sprzeczne z moją naturą. No ale jakoś poszło. Pierwotny plan był taki, że pod koniec Wojny w ostatnim pasku moja postać zginie w samobójczym ataku na bazę Cweli. Co więcej paski miały być nie humorystyczne, a w stylu (stereo)typowego superhero, czyli po prostu bicie ludzi po twarzach, akcja, wybuchy, rzucanie czołgami. Potoczyło się to wszystko trochę inaczej, nie potrafiłem się powstrzymać od wciskania w historię różnych żarcików, nawiązań itp. a i zakończenie wygląda nieco inaczej.

Walczyło się fajnie, ale chyba znów dam sobie spokój z bitwami. To jednak nie to. W zasadzie bitwa z titosem (ostatnia) to zarazem pierwsza, w której wynik rzeczywiście w jakimś stopniu mnie interesuje, szkoda, że tym razem to ja zawaliłem i zrobiłem pasek w pośpiechu i na ostatnią chwilę.

Poniżej wrzucam wszystkie paski.

Kącik muzyczny.

2010-06-17T03:44:00.001+02:00

To jeszcze na koniec tego pięknego, acz męczącego dnia trochę muzyki w wykonaniu moich dwóch ulubionych polskich wykonawców i ulubionego producenta. Co prawda nie palę (ogólnie rzecz biorąc), ale kawałek lubię bardzo za sam pomysł na walkę z uzależnieniami :) Poza tym zajmuję się się komiksem, a przecież nawet w komiksach są dymki.

2010-06-17T02:59:00.002+02:00

Dzisiejszy dzień upłynął mi pod znakiem walki z wordpressem, ale udało się. Na nowej stronie jest już działający (miejmy nadzieję) webkomiks "Elf, Paladyn i Gderliwy Krasnolud". Razem z aktualizacją. Zapraszam.

Co u mnie znowu.

2010-06-16T04:10:00.000+02:00

http://biramba.com/ Chciałbym zacząć z większym pierdolnięciem, ale oto jest. Nowa strona, nad którą w gruncie rzeczy wciąż pracuję, mam nadzieję, że przeprowadzka pomoże mi ogarnąć lekki chaos, jaki robił się w moich internetowych galeriach, webkomiksach, blogach itd. Generalnie rzecz biorąc, założenie jest takie, że wszystkie komiksy, rysunki, itp. trafiają na moją stronę główną, oprócz tego zostawiam ten blog, no i Szynszylka oczywiście. To, czego chce się pozbyć, to przede wszystkim drugi blog (ten rysunkowy), oprócz tego moje starsze webkomiksy też przestaną być dostępne w sieci. Historie, które powstały od stycznia 2008, czyli Człowiek-Szynszyla, zawieszony/zamknięty Diggs, R'Gar, oraz Elf, Paladyn i Gderliwy Krasnolud będą dostępne na stronie, mam nadzieję, ze z czasem wszystkie uda mi się wrzucić je w co najmniej dwóch wersjach językowych.
Oczywiście to tylko plany, ja nie lubię mówić o przyszłości, bo zawsze czuję się, jakbym dzielił skórę na niedźwiedziu, a niestety z moim charakterem jeszcze może się pozmieniać.

Co u mnie.

2010-06-14T23:27:00.000+02:00

Po pierwsze, wiem, że od jakiegoś czasu z aktualizacjami moich komiksów krucho. Pracuje nad pewnymi zmianami, jeśli chodzi o samą stronę, w tej chwili siedzę nad elementami graficznymi strony głównej. Szczerze mówiąc, nie bardzo mam pomysł, jak to ma wyglądać.

Diggs. Doszedłem do wniosku, że to nie jest dobry komiks. Spróbowałem się z historią, która mnie jako scenarzystę przerasta. Prawdopodobnie go zawieszę. Nawet na pewno.

Otwieram lodówkę, a tam wybory. Wybory, wybory. Nie mówię o takich życiowych, a o prezydenckich. Nie wiem, na kogo zagłosuję. Praktycznie żaden kandydat mnie nie przekonuje. Wczoraj oglądałem debatę w tvp. Jak dla mnie pozytywnie wypadł tylko W. Pawlak (co mnie trochę, przyznam, zaskoczyło), bo jako jedyny starał się udzielać w miarę konkretnych odpowiedzi.
Właśnie dlatego wkurwia mnie jak ktoś mówi, że "jak ktoś nie głosuje, to się nie ma prawa wypowiadać". Możliwość wyboru, z jakiego pistoletu mnie zastrzelą nie jest dla mnie definicją wolności.

Może znowu zacznę rysować R'Gara. Od pewnego czasu mam ochotę pobawić się w robienie własnych wersji różnych historii w formie fankomiksów, niekoniecznie pełnych historii, a raczej takich wycinków na kilka plansz. Mam pomysł m.in. na przeróbkę Power Rangers, Supermana, zawsze chciałem zrobić jakiś short z Batmanem.

Wrażenia z KW

2010-04-28T15:21:00.002+02:00

Jak głoszą plotki, nad festiwalem Komiksowa Warszawa wisiała klątwa. Organizatorom jednak żadne wulkany nie groźne, więc udało się doprowadzić całą imprezę do końca. Dla mnie był to absolutnie pierwszy (czy też, jak kto woli, dziewiczy) wyjazd na festiwal komiksowy i muszę przyznać, że świetnie się na nim bawiłem.

Spotkałem się z paroma nieprzychylnymi opiniami. Po pierwsze jeden pan narzekał, że mało jego komiksów się sprzedało. Szkoda, że ostatnie miesiące spędzał głównie na toczeniu jałowych dyskusji dowodzących, że polskie serwisy komiksowe nie chcą pisać o jego zinie. Można ten czas i energię było lepiej wykorzystać. Słyszałem też, że bitwy komiksowe nie były dobrze zorganizowane. Może i nie, ale i tak były najciekawszym punktem programu. Choć muszę przyznać, że ja po prostu z natury nie jestem zainteresowany wywiadami i wykładami, na których ciągle powtarzają się te same pytania i te same odpowiedzi. Bitwy były przynajmniej czymś, w czym publiczność mogła uczestniczyć, a nie tylko siedzieć grzecznie na krzesełkach i się przyglądać. Kolejny zarzut jaki słyszałem, to niska frekwencja. Nie wiem, ale wydaje mi się, że biorąc pod uwagę, że festiwal przesunięto o tydzień i że był on swoistym debiutem, nie było źle.

Czego brakowało mi na Komiksowej? Rzeczywiście można było zorganizować coś więcej dla dzieci, postawić na bardziej mainstreamowe rzeczy, poświęcić trochę czasu animacjom, adaptacjom (może spróbować jakoś nawiązać do zbliżającej się premiery Iron Mana 2), najlepiej zorganizować to gdzieś w oddzielnym budynku, tak żeby te mamy z dziećmi nie spotykały się najebanymi komiksiarzami wytaczającymi się na parkiet w głównym budynku, takimi jak ja.

Ostatnia sprawa, czyli zakupy. W tej kwestii nie mogę się równać z fanatykami jak Robert Sienicki czy Łukasz Okólski, którzy stanęli do pojedynku o tytuł Wypierdalacza Kasy Na Komiksy Roku. Nie jestem pewien, kto w końcu wygrał. Moje zasoby zasiliły zaś następujące albumy:

-Komiksowe Becikowe
-Kolektyw #6
-Pierwsza Brygada
-Osiedle Swoboda
-Boska Tragedia
-Hmmarlowe
-Pirat
-Karton #3

Żadnego jeszcze nie przeczytałem, ponieważ, o dziwo, nakręciłem się strasznie na rysowanie. Jak znajdę czas i przeczytam, zapewne podzielę się wrażeniami.

Łączymy się w bólu?

2010-04-14T20:25:00.004+02:00

Miałem nic nie pisać w temacie, przynajmniej na razie. No ale czasami po prostu ciężko jest.

Chinchilla Firefox

2010-04-08T10:46:00.002+02:00

W nowej wersji Firefoxa istnieje możliwość ustawienia obrazka w tle paska narzędzi. Umożliwia to strona www.getpersonas.com. Od dzisiaj wśród dostępnych minimotywów jest również jeden z Człowiekiem-Szynszylą. W wolnej chwili postaram się zrobić coś więcej.

Hmm...

2010-04-06T12:09:00.003+02:00

Jak donosi gazeta.pl, zapadł wyrok dotyczący sprawy pobicia nastolatka na koncercie Pei. Brzmi on mniej więcej tak: Jeżeli jesteś idiotą, możesz dostać w nagrodę 5 tys. złotych. Ameryka, panie.

Tak btw. na stronie Szynszylka ruszył nowy, głupi podcast. Czy długo pożyje, tego nie gwarantuję.

Kącik muzyczny.

2010-04-02T17:00:00.003+02:00

El Da Sensei i Returners "Ain't Trippin", prosto z Asfaltu. "O matko" pomyślałem już w pierwszych sekundach. Potem jarałem się tylko bardziej.

Przychodzi baba...

2010-04-01T17:52:00.004+02:00

Przychodzi baba do lekarza, lekarz pyta:
-Co pani jest?
A baba na to:
-A, wie pan, panie doktorze, trochę kaszlę.
No to lekarz ją osłuchał, przebadał i okazało się, że jest przeziębiona, ale parę dni później wyzdrowiała.

Idzie kwiecień.

2010-03-31T17:21:00.003+02:00

Jest koniec marca, a do mnie dotarło, że nic w tym roku nie zbojkotowałem. Zasmuciła mnie ta myśl głęboko, i postanowiłem coś z tym zrobić. Najprostsze rozwiązania są najlepsze, postanowiłem więc zbojkotować pierwszy kwietnia. Bo kiedyś jakiś koleś, ponoć jeszcze w starożytności, wpadł na genialny pomysł, że ludzie za mało kłamią i należałoby jakoś te zaległości nadrobić. Super. Oczywiście taki anty-primaaprilisowy strajk można zrealizować tylko w jeden sposób, czyli mówiąc prawdę. Mógłbym na przykład tu na blogu, publicznie wyjawić jakąś niesamowitą tajemnicę, którą przez lata ukrywałem. Mroczną i mrożącą krew w żyłach.

No i tu się pojawia problem, bo ja właściwie nie mam tajemnic. Naprawdę nie przychodzi mi na myśl żadna istotna informacja o mnie, której nie znałoby przynajmniej parę osób. Skąd ten stan rzeczy? No cóż, po pierwsze nie mam w zwyczaju niczego ukrywać. Chciałbym, by wynikało to z bardziej szlachetnych pobudek, ale prawda jest taka, że nie kłamię, bo jestem leniwy i mi nie zależy. A nie chwaląc się, gdybym (jak swego czasu KRL) miał wypisać tu listę swoich dziwactw, zboczeń i fobii, byłaby ona długa* i budowałaby obraz nędzy i rozpaczy, jakim jest mój mózg. Materiał na książkę. Otwartą książkę w moim przypadku. Nudną otwartą książkę.

Czasami chciałbym, żeby ludzie wiedzieli o mnie absolutnie wszystko. Wtedy nie musiałbym się już odzywać.

Czyli w zasadzie z bojkotu nici, bo przecież nikt nawet nie zauważy różnicy. Podobny problem mam z ubieraniem się na czarno. Gdybym kiedyś miał iść na pogrzeb (albo zostać księdzem), musiałbym chyba w różowym kolorze pójść. Nie, nie uważam, że czerń to smutny, czy "mroczny" kolor. Dla mnie jest raczej neutralny. Ale ja jestem dziwny.

Wielkimi krokami zbliża się konwent Komiksowa Warszawa, na który się wybieram i to mnie przeraża. Przecież ja kurwa prawie z domu nie wychodzę. Po co mi to. Przeglądałem ich program i szczerze mówiąc interesuje mnie z tych spotkań bardzo niewiele. Głównie z ludźmi, z którymi i tak się pewnie spotkamy przy jakimś piwie. Czyli co, w sumie główną atrakcją weekendu będzie dwa dni picia. No nie chce mi się, kurwa, i gdzieś musiałem to powiedzieć. Co nie zmienia faktu, że przyjadę, w końcu publicznie obiecałem.

Co zrobię, nic nie zrobię.

*choć podobno nie liczy się długość, tylko technika

Digital krasnal.

2010-03-26T03:34:00.006+01:00

Dzisiejszej nocy zakończyłem pracę nad kolejną planszą "Elfa, Paladyna i Gderliwego Krasnoluda". To moje kolejne podejście do tworzenia całej planszy na komputerze, a zarazem pierwsze, z którego jestem nawet zadowolony.

Nie jestem za to zadowolony z tego, że odkąd zawaliłem Wielką Grę, częstotliwość aktualizacji moich komiksów znacznie spadła. Pocieszające jest to, że zajmuję się jeszcze innymi rzeczami, trochę koloruję, trochę próbuję się podszkolić jeśli chodzi o portrety.

Co dalej, zobaczymy. Żeby tylko mi się chciało tak, jak mi się nie chce.

O Skillsach.

2010-03-20T19:10:00.002+01:00

Poniższy post będzie o komiksach. Ale zacznę z trochę innej beczki. Kiedy w 2008 roku w internecie ukazał się klip do znakomitego utworu "Insert" Łony, wśród komentujących go przykuły moją uwagę niektóre komentarze, a konkretnie jeden z nich. W nim jakaś dziewczyna (odniosłem wrażenie, że raczej w wieku gimnazjalno-licealnym) narzekała, że z całego klipu podobał jej się tylko występ perkusisty, czy tam gitarzysty i że z tekstu Łony nic nie zrozumiała, i że na początku to w ogóle myślała, że on rapuje po angielsku. Byłem w sporym szoku, że czyjś odbiór tego samego utworu może tak skrajnie różnić się od mojego. Dla mnie wszystko było tam zrozumiałe i świetne. Co więcej już po kilku przesłuchaniach znałem ten kawałek praktycznie na pamięć.
Tego dnia dotarła do mnie jedna rzecz. Odbieranie muzyki to nie jest coś, z czym się po prostu rodzimy. To umiejętność, której uczymy się z czasem. Nie chodzi tu tylko o informacje, o to co wiemy na temat wykonawców, czy znamy kontekst, w którym należy umieścić tekst. Do określonego gatunku nasz mózg musi się chyba po prostu przyzwyczaić.

I tu pojawia się moje pytanie. Czy podobnie jest z komiksem? To by wiele rzeczy tłumaczyło. Bo gdy niektórzy zastanawiają się nad tym, czy polscy rysownicy potrafią zrobić dobry komiks (niektórzy twierdzą, że jest to niemożliwe), może warto też zastanowić się, czy polski czytelnik umie go potem przeczytać. Może wtedy byłoby mniej debili piszących bzdury na Komiksomanii, czy oburzonych użytkowników Digartu.

Ludzie uważają, że komiksy umie czytać każdy. Niby tak. Piłkę też każdy potrafi kopnąć, ale gdybyście zobaczyli mnie na boisku, zauważylibyście, że jednak nie każdemu to wychodzi. A prawda jest taka, że język komiksu jest językiem o tyle specyficznym, że nie wystarczy umieć czytać, by umieć czytać komiksy. Ja wiem, że wiele osób w tym kraju czytało komiksy w dzieciństwie (nawet jeśli było to tylko Kaczor Donald), ale to chyba trochę mało. Na kogoś, kto powie "ostatnią ksiażkę czytałem w podstawówce" patrzymy jak na analfabetę. Umiejętność komunikacji ogólnie musi być podtrzymywana, inaczej z czasem zanika. Wszystko wiadomo.

Zresztą nie wiem, nie znam się. Taka refleksja tylko.

Dinner Time

2010-03-20T00:23:00.001+01:00

Zeszytówki.

2010-03-09T19:14:00.005+01:00

Zaledwie kilka dni temu w sieci pojawił się blog "Tęsknię za tobą, zeszytówko". Jest on, o ile dobrze rozumiem, poświęcony idei przywrócenia do kiosków komiksu superbohaterskiego, mówiąc w skrócie, żeby było tak jak w latach 90-tych. Środowisko przyjęło pomysł raczej z pobłażliwym uśmiechem. Co autorom bloga się udało, to zadanie odpowiedniego pytania. Czy tęsknie za zeszytówkami? Hmm...

Na początek chciałbym zaznaczyć, że się nie znam. Nie znam się na tych wszystkich rodzajach papieru, nakładach, metodach działania wydawnictw, nie prowadzę żadnych statystyk, nie zaczepiam ludzi na ulicy z mikrofonem i nie pytam czy czyta Pan/Pani komiksy. Szczerze mówiąc, z punktu widzenia czytelnika gówno mnie to obchodzi. To, co piszę, pisane będzie więc w stu procentach subiektywne.

Czy tęsknię za zeszytówkami? No cóż, przede wszystkim się z nimi nie rozstałem, kilkanaście stoi na półce na prawo ode mnie, reszta jest schowana w szufladzie, w szafce kilka metrów za mną. Postanowiłem przyjrzeć się kilku, nieco przypadkowo.

Pamiętam, że pierwszy komiks superbohaterski jaki miałem w rękach, był to Superman. Nie pamiętam za wiele z fabuły, za to pamiętam, że był dostępny w publicznej bibliotece, co wtedy wydało mi się naturalne, teraz z perspektywy czasu wydaje się ocierać o cud.

Pierwszy komiks jaki kupiłem? Albo Batman, albo Spider-Man, czerwiec 95. Oba chyba gdzieś zgubiłem.

Ale do rzeczy. Komiksy, jakie w tej chwili mam przed sobą. Najstarszy to Batman 11/95, z dość pokręconą okładką, niestety nie mogę się doczytać, czyjego autorstwa. Wewnątrz reklama soku Hoop, z tyłu zapowiedź "Reign of the Supermen", całkiem fajnie zrobiona, nawiasem mówiąc.
Komiks sklejony przezroczystą taśmą, o nieco pożółkłych kartkach. A może zawsze takie były? Cena: 3,20zł (32 000 zł).

Następny to "The Amazing Spider-Man" 6/96. Ten z Hulkiem. Okładka również i tutaj wymagała wsparcia ze strony taśmy klejącej. W środku, no cóż, głównie rozpierducha w Hulkowym stylu. Cena: 3,70 zł (37 000 zł).

Dalej Batman & Superman, czyli efekt połączenia w jeden zeszyt wydawanych wcześniej oddzielnie serii. Wydanie z lipca 98, czyli zgrabnie oddające klimat pojedynku Batmana ze Scarecrow'em rysunki Kelley Jonesa, oraz cierpiący na problemy ze swoimi nowymi mocami Superman. Numer reklamuje się napisem "68 stron", ale szczerze mówiac nie wydaje mi się, by specjalnie zachęciło mnie to do zakupu. Zwłaszcza w wieku lat dwunastu. Za to z pewnością zwracałem uwagę na rosnącą co kilka miesięcy cenę. W tym przypadku było to już 4,50 zł (bez dopisku, widać ludzie już się przyzwyczaili do nowych złotych).

Idziemy dalej, to już w zasadzie ostatni wydawany w formie miesięcznika komiks o jakim dziś wspomnę, czyli Spawn numer 17, ze stycznia 2000. Mniej więcej wtedy zaczęto używać w druku jakiegoś innego papieru, okładki były mocniejsze, ale też bardziej połyskliwe, śliskie i ogólnie nieprzyjemne. Niestety to mnie trochę odrzucało od kupowania regularnych serii. Nie wiem, jakieś takie zboczenie, zawsze lubiłem te stare wydania na gazetowym papierze.
Oczywiście Spawn był na wysokim poziomie graficznym (mówię tu zwłaszcza o kolorach).
Na końcu reklama "Produktu" 1/99 z okładką, której do dziś nie rozumiem.
Cena: 6,50 czyli ponad 200% ceny komiksu z roku 95.

Ktoś mógłby powiedzieć, że owszem, ceny wzrosły, ale to było konieczne, bo rynek, bo lepszy papier, bla bla bla. Ale prawda jest taka, że jako czytelnika nikt mnie nigdy nie informował, dlaczego ceny komiksów rosną, a treści w nich było coraz mniej. Zamiast konkretnych, zamkniętych historii dostawałem kolejne cliffhangery, a o nowej cenie dowiadywałem się licząc drobniaki pod kioskiem.

A teraz ciekawostka. "Batman: Gotham w Świetle Lamp Gazowych" z Egmontu, kupiony jakieś dwa lata temu, objętość podobna do wcześniej wymienionych, cena: 16, 90 zł na okładce. Inna ciekawostka, "Lucyfer: Diabeł na progu", również z Egmontu, komiks o świetnych rysunkach, równie dobra historia. Objętość jakieś 4 razy większa. Cena: 39,90 zł. To sprawia, że przestaję wierzyć w to, że ceny komiksów rządzą się jakimiś sensownymi zasadami.

Czy przy zakupie komiksu kieruję się przede wszystkim jego ceną? Nie, oczywiście, że ważna jest dla mnie historia i najzwyklejsza w świecie dobra zabawa podczas lektury. Ale na wypasionym papierze i tym podobnych bzdurach nigdy mi nie zależało. I moim zdaniem to ceny zabiły wydania zeszytowe w Polsce.

Czy tęsknię za zeszytówkami? Tak. Czy gdyby wróciły do kiosków, kupowałbym je? Nie. Zaskoczonym tym nagłym zwrotem akcji już tłumaczę, dlaczego. Bo to kwestia przyzwyczajenia, które u mnie umarło wraz z zeszytówkami jakieś 10 lat temu. Nie wyobrażam sobie, żebym teraz miał śmigać co miesiąc do kiosku po nowe komiksy. Zresztą od paru lat w mojej wsi nie ma kiosku, więc do najbliższego mam kilkanaście kilometrów. Co prawda w jednym ze sklepów jest prasa, czasopisma z grami itp. ale komiksów nigdy tam nie było. Teraz wolę chyba raz na parę miesięcy kupić i na raz przeczytać 150 czy 300 stron "Lucyfera".

Czy w Polsce jest szansa rozkręcenia "przemysłu zeszytówkowego" dla mniej zgorzkniałych i bardziej skłonnych do wychodzenia z domu niż ja czytelników? Być może.

Skoro co jakiś czas wychodzą kolejne kolekcje filmów ekranizujących komiksy książka plus film (Ostatnio "Wybrańcy Mocy", nazwa, która kojarzy mi się głównie z czymś w stylu Power Rangers), to może komiks plus film? Ktoś to w końcu musi kupować.

Można by też spróbować mocniej postawić na promocję komiksu lokalnie, nie "w Polsce" jak to wszyscy próbują robić, a raczej w swoim mieście, okolicy.

No i webkomiksy. Może dałoby się wykupić jakiegoś rodzaju licencję na umieszczanie komiksów superbohaterskich w sieci? Marvel już to robi, gdyby komiksy dostępne były po Polsku, to mogłoby się komuś opłacić.

Tak poza tym, mam wrażenie, że promocji komiksu poświęca się trochę za dużo czasu w stosunku do poprawy jego jakości. Jeśli ludzie nie chcą czytać komiksów, to jaki sens im je wciskać na siłę?

Czy tęsknię za zeszytówkami? Hmm... A ty?

Dzień kobiet.

2010-03-08T17:33:00.003+01:00

Z okazji tego jakże wszakże ważnego święta pisany pod wpływem wzruszenia wierszyk.
Uwaga, wierszyk.

Ciężki ach ciężki jest żywot poety,
Bo trudno o dobry rym do "kobiety"
No, chyba że "kotlety",
To w sumie dziwne, bo ja nawet nie bardzo lubię kotlety.
A potem feministki się obrażą
Kolbami w drzwi załomoczą
I moją winę wykażą
Gdy proces mi wytoczą.
No ogólnie ciężko jest.
Wszystkiego dobrego.
O, albo "bilety",
to jest dobry rym.

Wiersz jak zwykle pisany z głowy, czyli z niczego. Wszelkie zażalenia proszę składać. A co.

Jeszcze o filmach.

2010-03-07T20:51:00.003+01:00

Jak co roku Amerykanie rozdają Oskary a ja jak co roku jestem mocno nie w temacie. Spośród nominowanych filmów widziałem tylko:

"The Hurt Locker" - świetny film, co prawda pokazujący wojnę w Iraku z nieco ograniczonej perspektywy głównego bohatera, czy też, powiedzmy trzech bohaterów, stacjonujących (o ile mnie pamięć nie myli) w Bagdadzie, trzyma w napięciu, chyba w dużym stopniu dzięki temu, że w przeciwieństwie do klasycznych scen przedstawiających rozbrajanie bomb, tutaj ani razu nie pokazuje się nam licznika odmierzającego czas do eksplozji. To niby nic, ale w pewnym momencie dotarło do mnie, że dzięki temu przez cały czas spodziewamy się, że coś złego się stanie, i nie mówię tu tylko o bombach.

"Inglorious Basterds" - o tym już wspomniałem w poprzednim wpisie, całkiem niezła czarna komedia (bo w takiej kategorii widzę ten film), nie do końca w stylu Tarantino, choć spełnia chyba wszystkie podstawowe cechy jego filmów.

"District 9" - kolejna dobra rzecz, z paroma małymi minusami. Gdybym miał porównywać same zwiastuny Districtu i Avatara (o samym Avatarze się nie wypowiem, bo nie widziałem), to D9 zrobił na mnie o niebo lepsze wrażenie.

"Star Trek" - co tu dużo mówić, świetny od strony wizualnej, fabuła może nie bardzo skomplikowana (czy to źle?) ale za to przemyślana, film ma świetne tempo (w przeciwieństwie do np. Transformersów).

A skoro już jesteśmy w temacie Transformersów, to nagrodami, które o wiele bardziej mnie interesują, są Złote Maliny. Z tego, co się orientuję, jeśli chodzi o filmy, nominacje zdominowała druga część filmu Michaela Bay'a oraz G.I.Joe.

Tego pierwszego nie widziałem (po obejrzeniu TF1 nie miałem najmniejszej ochoty, przebrnąć przez Fantastic Four 2 pomagała mi obecność Jessiki Alby, niestety uroda Megan Fox nie ma na mnie tego efektu), ten drugi miał jedną scenę, która jeśli chodzi o efekty zrobiła na mnie całkiem pozytywne wrażenie, mówię tu o poscigu na ulicach Paryża.

Nagrodę dla najgorszej aktorki otrzymała Sandra Bullock, która ponoć przyszła na uroczystość wręczenia Malin i rozdawała ludziom DVD ze swoim filmem. Sczerze mówiąc nie wiem, o co jej chodziło, może nie złapałem dowcipu.

O wiele lepsze wrażenie zrobiła na mnie Halle Berry, która parę lat temu odebrała nagrodę za Catwoman, sparodiowała wybuch emocji aktorów odbierających Oscary, a potem przyznała, że film był gówniany.

Nawiasem mówiąc w tym roku do tytułu najgorszego aktora dekady nominowany był m.in. Ben Affleck, odtwórca niezapomnianej roli Daredevila. Do dziś staram się o niej zapomnieć. Nagrodę zgarnął Eddie Murphy, niestety jestem trochę do tyłu z jego filmami, więc nie wiem, za co konkretnie. "Norbit" daje mi pewne wyobrażenie.

A teraz z zupełnie innej beczki. "Harry Brown", jeszcze jeden film, który miałem okazję niedawno obejrzeć. Historia o pewnym starszym panu, mieszkającym na blokowisku w Wielkiej Brytanii. W okolicy nie jest za bezpiecznie, młodociane gangi, handlarze narkotyków pozwalają sobie na coraz więcej. Policja nie za wiele ma do powiedzenia. Pewnego dnia przyjaciel głównego bohatera, nękany przez nastolatków emeryt Leonard traci cierpliwość.
Dużo mógłbym o tym filmie powiedzieć, ale powiem tylko tyle, że jest to chyba najlepsza rzecz, jaką widziałem od co najmniej roku. Aktorstwo, montaż, praca kamery, wszystko w tym filmie niesamowicie mi się podobało. Centralnym punktem całości był oczywiście grający główną rolę Michael Caine, który przypomniał mi tylko, jak zajebistym jest aktorem. Po trzykroć polecam.

O niczym.

2010-03-04T19:02:00.004+01:00

Parę tygodni temu (post niżej) rozpoczęła się Wielka Gra, zakład będący moją desperacką próbą wyjścia z doła i "zabrania się wreszcie kurwa do roboty". A że mam naturę podręcznikowego nihilisty mizantropa z domieszką gimnazjalnego emo, to możecie się domyślić, że nie jest to takie proste.
Minęły trzy tygodnie i jakoś udało mi się utrzymać na powierzchni. Doszło do mnie jednak kilka rzeczy. Po pierwsze, zrobiłem przez ten czas trzynaście plansz komiksów czyli całkiem sporo. Marvel wydaje nieraz swoje serie w podobnym tempie, 20-30 stron na miesiąc. Powinienem się chyba cieszyć. Mógłbym przysiąc, że jeszcze jakiś czas temu miałem chociaż satysfakcję z tego co robię (wiecie, satysfakcja, to takie coś, czym uzasadniamy wybór komiksów jako sposobu na życie). A teraz jakoś tak nie bardzo.
Druga sprawa, w tym tygodniu po raz pierwszy dał o sobie znać dylemat ilość vs jakość. Jest czwartek a ja oprócz tego że mi się nie chce, co jest standardem, to jeszcze nie mam pomysłu. Wiem co będzie dalej, ale nie potrafię sobie tego wyobrazić.

Z innej beczki. netKolektyw rozdaje pierwsze numery Kolektywu za darmo, w pdf-ach. Jako, że żadnego dotąd nie mam, to ściagnąłem i przeczytam. Jak mi się zechce. Bo jak mi się nie zechce, to nie przeczytam.

Z jeszcze innej beczki, zaczynam ostatnio przepierdalać czas w nowy, równie bezproduktywny co poprzednie sposób, który nazywa się gry na facebooku. Mam już dwa superbohaterskie alter ego, jedną armię fantasy, oraz firmę zajmującą się absolutnie niczym. Może przy okazji o facebookowych grach napiszę coś więcej.

Obejrzałem ostatnio "Inglorious Basterds". Co na pewno mogę powiedzieć, to że film ma chyba wszystkie typowe dla Tarantino elementy, jest fascynacja starymi filmami (czy też w tym przypadku kinami), jest nieco zapomniany aktor w jednej z głównych ról (może nie głównych, ale na pewno wyrazistych), itd. "Bękartom" brakuje trochę wyrazistości, być może za mało czasu poświęcono przedstawieniu widzowi niektórych postaci (a film trwa dość długo). Ale mimo wszystko całość mi się podobała.

Wielka Gra

2010-02-09T22:03:00.004+01:00

Ok, od pewnego czasu moje tempo aktualizacji spadło drastycznie, uświadomiłem to sobie zwłaszcza przypominając sobie, o ile większe prędkości potrafiłem osiągnąć w roku 2008-mym. Kiedys w końcu nawet tak zniechęcony do życia człowiek jak ja musi powiedzieć sobie "dosyć kurwa". I tak sobie właśnie powiedziałem. Trzeba się jakoś zabrać do rysowania. A ja niestety jestem z tego typu ludzi, co jak nie muszą to nie zrobią. Czas więc sięgnąć po nieco bardziej drastyczne metody.

Do rzeczy zatem. Jestem gotów założyć się z każdym, kto zgłosi się w komentarzach (anonimy, rzecz jasna, odpadają) o piwo, że licząc od dzisiaj do konwentu Komiksowa Warszawa utrzymam średnią aktualizacji:
-dwie strony "Diggsa" tygodniowo w kolorze
-dwie strony "Elfa, Paladyna i Gderliwego Krasnoluda" tygodniowo, również w kolorze
zakładam się z każdym osobno, czyli jeśli do dnia rozpoczęcia konwentu Komiksowa W-wa (nie znam w tej chwili dokładnych dat, nie wiem, czy już są, poszukam) utrzymam średnią, to wygrywam i każdy wisi mi piwo, jeśli nie, przegrywam i każdemu z osobna wiszę piwo oraz MUSZĘ przyjechać na konwent w celu rozliczenia się.
To nie musi być piwo jak ktoś chce się założyć o coś innego, to też możemy się dogadać, dopuszczam różne głupoty, typu przejście ulicą dziwnym krokiem rodem z Pythonów, albo cokolwiek, ważne, żeby zakład działał w obie strony.
Warunki są na razie negocjowalne, tzn. rozważam zwiększenie liczby stron jednego z komiksów do trzech na przykład.

EDIT 11.02.2010: Kilka rzeczy, które dopiero z czasem przyszły mi do głowy, a trzeba by to uściślić:
-mój oryginalny pomysł mówi o średniej, ale to prowadziłoby do paru matematycznych zagwozdek, więc lepiej sformułować to jako po prostu po dwie strony w tygodniu
-jeśli mówimy o tygodniu, to czy zaczynamy go od poniedziałku, czy od środy?
-jeśli od poniedziałku, to czy plansza Diggsa, którą w dniu wymyślenia zakładu miałem już na etapie koloru się liczy? Jeśli od środy, to czy tydzień zawierający konwent się liczy?
-ostatnia sprawa, zakłady będą otwarte przez pierwsze dwa tygodnie, jak się uporam z wordpressami na stronie to z boku pojawi się link do Wielkiej Gry (tak jak tutaj na blogu)

Takie tam.

2010-02-08T01:32:00.002+01:00

W temacie tego filmiku.

Robot Dinosaurs...

2010-02-06T03:17:00.003+01:00

Swego czasu, gdzieś na stronie polecałem wam flashową grę, która wciągnęła mnie na długie godziny pełne wzruszeń i dobrej zabawy, czyli "You Have To Burn The Rope". Nawiasem mówiąc, w serwisie YouTube znaleźć można dogłębną instrukcję, pomagającą w przejściu gry.

Dziś jednak chciałbym poświęcic odrobinę czasu innej grze, którą poznałem kilka miesięcy temu, a do której wczoraj powróciłem. "Robot Dinosaurs That Shoot Beams When They Roar" to kolejna pozycja, z którą każdy szanujący się gracz powinien się zapoznać.
"Robot Dinosaurs..." to dogłębnie przemyślana historia, okraszona przez swych twórców imponującą oprawą graficzną. Choć gra nie mówi tego dosłownie, akcja toczy się na Ziemi, zapewne w niedalekiej przyszłości, co sugerować nam mogą pierwsze sceny. Romantyczne spotkanie dwojga młodych ludzi, wyglądających całkiem zwyczajnie, co sugeruje, że społeczeństwo tamtego świata nie różni się zbytnio od naszego, zostaje nagle przerwane. Nagle uwagę zakochanych zwraca uwagę tajemnicze światło na niebie. Jest to jak się okazuje meteoryt, zwiastujący nadchodzące wydarzenia, które zmienią życie naszych bohaterów na zawsze. Można to również odczytać jako nawiązanie religijne, przecież również w Biblii światło z nieba zapowiadało nadejście dla świata ogromnych zmian.
I oto ukazuje się nam dwójka głównych bohaterów. Są to dwa dinozaury-cyborgi. Zapewne autorzy chcieli w ten sposób ukazać, jak przeszłość i przyszłość mogą istnieć w równowadze i że z tej równowagi czerpać możemy niezwykłą siłę.
Okazuje się (choć gra tego również dosłownie nie mówi), że na Ziemi postrach sieje mroczny, mechaniczny władca, swym wyglądem przypominający ogromne oko uzbrojone w cztery metalowe ramiona. Jest to moim zdaniem nawiązanie do "1984" Orwella, oko, czyli Wielki Brat, wszechobecny, trzymający w swym żelaznym uścisku (metalowe ramiona) bezwolnych mieszkańców planety.
Okazuje się jednak, że dinozaury posiadają potężną broń, uruchamianą przez ich ryk, zapewne symbolizujący krzyk o wolność, walkę z oprawcą za pomocą słowa, które silniejsze jest od miecza.
Tu do akcji wkracza gracz, który przejmuje kontrolę nad jednym z dinozaurów i toruje sobie drogę do zwycięstwa.
"Robot Dinosaurs That Shoot Beams When They Roar" To gra, z którą moim zdaniem naprawdę warto się zapoznać, jeśli lubi się gry, które wymagają od gracza myślenia, rozwiązywania skomplikowanych zagadek stawianych mu przez świat gry, no i czasu, bo podobnie jak "You Have To Burn The Rope", również i ta gra wciąga na długie, długie godziny.